تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦٠ - شرح آيات

كنند». [١] در اين معنى روايات فراوان ديگر نيز آمده است.

جواب: هنگامى كه به چيزى سوگند ياد مى‌كنيم، ارزشى ذاتى به آن مى‌بخشيم كه بيم آن مى‌رود كه به حالتى از تقديس منافى با صفاى يكتاپرستى و پاكيزگى آن مبدل شود، در صورتى كه چون پروردگار ما به چيزى سوگند ياد كند، به آن ارزشى مى‌دهد و ما را متوجه اهميت آن مى‌سازد، و چنين است در آغاز اين سوره كه قسم به برآمدن خورشيد و زياد شدن ارتفاع آن در آسمان و بازگشت آدمى به كار و تلاش و رنج و فعاليت است.

/ ١٦٩ «وَ الضُّحى‌- سوگند به روز روشن.» [٢] چيزى نمى‌گذرد كه روز به پايان مى‌رسد، و ياخته‌هاى بدن آدمى تلف مى‌شود، و اعصاب او گرفتار رنج و تعب، و به آسايش و خوابى نياز پيدا مى‌كند، پس شب با تاريكى فراگير خود و آرامش و خاموشى آرامبخش خود فرا مى‌رسد

«وَ اللَّيْلِ إِذا سَجى‌- و به شب آرامبخش.» گفتند: سجى يعنى آرام شد، و اذا ساج البحر يعنى هنگامى كه دريا ساكن شد، و در شعر چنين آمده است