تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٣ - شرح آيات

و مبارزه مى‌كند، ولى آن كس كه مالش را در راه خدا مى‌دهد و از مال حرام پرهيز مى‌كند، كسى است كه از بخشيدن مال خود بهره مى‌برد.

«فَأَمَّا مَنْ أَعْطى‌ وَ اتَّقى‌- پس آن كس كه ببخشد و پرهيزگار باشد.» با كسى تفاوت دارد كه مى‌بخشد و منت مى‌گذارد، يا از چيزى مى‌بخشد كه از مردم دزديده است، يا فاسدترين چيزى را كه دارد انفاق مى‌كند، يا آن را در غير محل خود و به مدّاحان و چاپلوسان نسبت به خودش مى‌بخشد، يا هدفش از بخشيدن مال ريا و شهرت پيدا كردن به نيكى و مسلط شدن بر مستضعفان است.

چنين عملى از او پذيرفته نمى‌شود، بدان سبب كه خدا گفته است: «إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ‌- خدا از پرهيزگاران مى‌پذيرد»، بلكه اين بخشش و بالى براى او در روز باز پسين است و در دنيا نيز تنگى و دشوارى براى او فراهم مى‌آورد.

[٦] چه چيز است كه تلاش آدمى و بخشش او را مورد پسند خدا قرار مى‌دهد؟ ايمان به خدا و تصديق به رسالتها و رسولهاى او.

«وَ صَدَّقَ بِالْحُسْنى‌- و آنچه را كه نيك است تصديق مى‌كند.» چه ايمان به خدا وجهه نظر انسان را محدود مى‌كند، پس آن كه به مسجد مى‌شتابد با آن كه به محل لهو و لعب مى‌شتابد يكسان نيست! و سپس كسانى هستند كه قصد رفتن به مسجد دارند ولى راه آن را نمى‌دانند، و آن كس كه راههاى سالم را به ما معرفى مى‌كند، تا بتوانيم خود را به آن جا كه خيرات و نيكيها است برسانيم، پيامبر است، و هر كس پيامبران را تكذيب كند، راه را گم كرده است، و همچون كسى است كه قصد مكه دارد، و/ ١٥١ با گم كردن راه سر از يمن بيرون مى‌آورد.

به همين سبب «رسالت» با لفظ «حسنى» خوانده شده، كه ما را به نيكوترين راه براى رسيدن به بهترين هدف هدايت مى‌كند.

و در حديث مأثور از رسول اللَّه- صلى اللَّه عليه و آله- آمده است كه گفت: «هيچ روزى خورشيد غروب نمى‌كند مگر آن كه در دو كنار آن دو فرشته‌