تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢٤ - سوره الشمس(٩١) آيات ١ تا ١٥

شدن آن جلوگيرى كنيم.

محور سوره- ظاهرا- دو آيه ٧ و ٨ است كه از آنها بصيرتى نافذ به ما الهام مى‌شود. رسيدن به اوج كمال براى نفس جز با تزكيه آن ميسر نمى‌شود، در صورتى كه شكست و نوميدى بهره كسى است كه نفس خود را در باتلاق جاهليت و انباشته‌هاى آن پنهان كند.

پيش از بيان اين بصيرت و بينايى، نخستين آيات سوره را به افقهاى آسمان و زمين و ظواهر روز و شب مى‌برد تا جهان محيط را همچون مدرسه و محرابى در اختيار ما قرار دهد.

سوره به صورت كلى حس مسئوليت را در نفس انسان عميقتر مى‌سازد، و مايه شگفتى است كه بعضى از متأثران از فلسفه يونانى چنان گمان برده‌اند كه اين سوره دلالت بر جبر دارد، و بدين گونه/ ١٢٩ مسئوليت گمراهى خود و فجور هر گروه گمراه را متوجه پروردگار خويش ساخته‌اند. هرگز چنين نيست. نفس انسان تسويه پيدا كرده، و فجور و تقوا به آن الهام شده، و فرمان تزكيه را دريافت كرده، پس هر كس به آنچه بر عهده دارد برخيزد رستگار است، و هر كس چنين نكند، به هدفهاى خود نخواهد رسيد.

/ ١٣١ سورة الشمس‌

[سوره الشمس (٩١): آيات ١ تا ١٥]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌

وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها (١) وَ الْقَمَرِ إِذا تَلاها (٢) وَ النَّهارِ إِذا جَلاَّها (٣) وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها (٤)

وَ السَّماءِ وَ ما بَناها (٥) وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها (٦) وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها (٧) فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها (٨) قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها (٩)

وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها (١٠) كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْواها (١١) إِذِ انْبَعَثَ أَشْقاها (١٢) فَقالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ ناقَةَ اللَّهِ وَ سُقْياها (١٣) فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوها فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاها (١٤)

وَ لا يَخافُ عُقْباها (١٥)