الكتاب، همان قرآن است كه پيامبر خدا (صلّى اللَّه عليه و آله) نخستين تفسير كننده و تأويل كننده معانى آن بود، و چه قدر ما- و بويژه مجمعهاى علمى ما- نيازمنديم كه كتاب خدا را كه رشته پيوند او و ريسمان (نجات بخش از درياى گمراهى و چاه شقاوت) و در او به سوى رهيابى و رستگارى است، فرا گيريم و بياموزيم! براستى پيامبر (صلّى اللَّه عليه و آله) نفوس و خردها را از عقده‌ها پاك و از بند و زنجيرها رها كرد، آن گاه پس از تلاوت قرآن بر امّت، به آموختن معانى قرآن به آنان پرداخت و برنامه‌هاى زندگى را در سياست و اقتصاد و اجتماع و امور لشگرى براى ايشان از آن بيرون آورد تا قرآن جايگزين تمدّن آفرينى فراگير به جاى تمام برنامه‌هاى گمراه كننده جاهليّت شد. و امروز وقتى مى‌خواهيم به اسلام بازگرديم، بدين لحاظ كه راه حلى نمونه‌اى براى مشكلاتى است پيچيده كه بشريت نمى‌تواند از چنگ آنها بگريزد، ناگزير بايد به همان درى بازگرديم كه نخستين معلّم اين رسالت، پيامبر گرامى (صلّى اللَّه عليه و آله) از آن درآمد، پس بايد از آيات قرآن آغاز كنيم و آنها را بر مردم بخوانيم، و آنان به ياد پروردگارشان اندازيم تا همه در بوته وحدت ربّانى ذوب شوند، سپس كتاب پروردگارشان را به آنان بياموزيم تا از ارزشهاى والاى آن سرشار و به ديدگاهها و بينشهاى آن مسلّح شوند و در تمام اقدامات و موضعگيريهاى خود از آيات آن انگيزه و الهام گيرند.

بايد قرآن مهمترين مادّه درسى در حوزه‌هاى علميّه و مدارس و دانشگاهها و مراكز پژوهشى ما باشد تا از خلال آن به هر چيز بنگريم و هر كار و موضعگيرى را به رنگ آن درآوريم.

آنجا كه پيامبر مى‌خواهد پيرامونيان او زندگى را در عمل بر اساس قرآن بگردانند، حكمت را نيز به ايشان مى‌آموزد تا قرآن را بهتر بفهمند و بر حسب اختلاف شرايط و اوضاع و احوال و پيشرفت و دگرگونى زندگى آن را بهتر بر واقع تطبيق دهند. پس به وسيله حكمت است كه راه حل مشكلات زندگى و مفردات آن استنباط مى‌شود. اگر پيامبر/ ٣٧٧ (صلّى اللَّه عليه و آله) تنها به آموختن متن قرآن به مسلمانان بسنده مى‌كرد و آنان را به اصول و روشهاى اجتهاد راهنمايى و ارشاد