تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨١ - شرح آيات

«بِالْبَيِّناتِ قالُوا هذا سِحْرٌ مُبِينٌ‌- با آيات روشن، گفتند: اين جادويى است آشكار.» ابو جعفر (ع) گفت: «پيامبران هم چنان آمدن محمد (صلّى اللَّه عليه و آله) را بشارت مى‌دادند تا خداى تبارك و تعالى مسيح عيسى بن مريم را مبعوث كرد، پس او به آمدن محمد (ص) بشارت داد، و اين گفته خداى تعالى است: «يَجِدُونَهُ‌- او را مى‌يابند» يعنى يهوديان و نصرانيان «مكتوبا- نوشته» يعنى صفت محمد (ص) را «عندهم- نزد ايشان» يعنى در تورات و انجيل ... و موسى و عيسى آمدن محمد (ص) را بشارت دادند هم چنان كه پيامبران (صلوات اللَّه عليهم) آمدن يكديگر را بشارت داده‌اند». [٧] [٧] و بشارت به آمدن پيامبر (ص) نزد اهل كتاب موجود است ولى آنها آن را منكر شده و تسليم را به سبب حسدى كه در درون خود مى‌ورزند، رد كردند. و بدين ترتيب مرتكب دو گناه شدند، گناه دروغ شمردن دين و پيامبر جديد، و گناه افترا به تمثيل دين پيشين براى توجيه موضعگيرى خود نسبت به حق.

/ ٣٤٧ «وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى‌ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَ هُوَ يُدْعى‌ إِلَى الْإِسْلامِ‌- و كيست ستمكارتر از آن كس كه به خدا دروغ مى‌بندند، در حالى كه او را به اسلام دعوت مى‌كنند.» پس اين دروغ بستن جنگيدن با دين به نام دين است و حق را با دروغ بستن و افترا بر خدا رد مى‌كند.

«وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ‌- و خدا ستمكاران را هدايت نمى‌كند،» زيرا خداوند كسى را راهنمايى مى‌كند كه خود براى رهيابى بكوشد و اسباب آن را فراهم آورد، امّا ستمكارى كه بر خدا دروغ مى‌بندد خود پيروى از هدايت را رد كرده است و از اين رو خدا او را گمراه مى‌دارد.