بخشد، و همسر رسول اكرم، خديجه دختر خويلد (عليهما السلام) نمونه و سرمشقى نيكو براى ماست. وى دارايى خود را براى به دست آوردن خرسندى خدا و جهاد در راه او به اسلام واگذاشت و تقديم كرد. حال كه اين مسئوليت بر عهده يكا يك افراد امّت نهاده شده، شك نيست كه مسئوليت بيشتر متوجّه كسانى است كه خداوند آنان را از نعمت دارايى بهره داده است، و از آنان مى‌خواهند كه در برابر خدا و امّت و تاريخ، مسئوليت خود را بر عهده گيرند و تحمّل كنند و در نبرد ميان باطل (كه در نظامهاى جاهلى مجسّم شده) و حق (كه در رهبريها و جنبشهاى راستين رسالتى مجسّم است)، تكليف واجب خود را ادا كنند، و هر انفاق كننده‌اى مطمئن باشد كه يارى دادن به حق تنها به مصلحت امّت نيست بلكه به مصلحت شخص او نيز هست، و مالى كه انفاق مى‌كند كاهش نمى‌يابد بلكه خداوند در آن مال بدو بركت خواهد داد.

«فَيُضاعِفَهُ لَهُ‌- پس آن را (براى او) چند برابر گرداند.» در دنيا، قرآن براى اين چند برابر كردن مثلى مى‌زند، آنجا كه گويد

«مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ‌ [٤٤]- مثل آنان كه اموال خود را در راه خدا انفاق مى‌كنند همانند دانه‌اى است كه از يك دانه هفت خوشه برويد و در هر خوشه يكصد دانه باشد (يعنى از دانه‌اى هفتصد دانه برآيد) و خدا از اين مقدار نيز بر هر كه خواهد بيفزايد و خدا گشايش دهنده و بسيار داناست.» و امام على (ع) گفت: «الصدقة تنمى/ ٣٩ المال عند اللَّه- صدقه مال را نزد خدا افزون مى‌سازد.» [٤٥] و اين پاداش در اين حدّ متوقف نمى‌ماند، بلكه بركت پيرامون زندگى او را فرا مى‌گيرد، و دامنه آن به اطرافيان او و نسلهاى آينده پس از او مى‌كشد.

امام صادق (ع) گفت: «چون بنده صدقه را نيكو بپردازد خداوند نيز جانشينى او را

[٤٤] - البقرة/ ٢٦١.

[٤٥] - بح (بحار الانوار)، ج ٧٧، ص ٢٦٨.