تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢٣ - شرح آيات
ايمان و عمل مسلّح شود، زيرا اين دو گانه راه استفاده از فرصت عمر هستند، حال كه بشر از گريز از مرگ ناتوان است، پس شكى نيست كه مىتواند عاقبت نيك را با عمل صالح اختيار كند، كه اين كشتى نجات و تنها ترازوى سنجش در پيشگاه خداوند است، نه تبار و نسب يا پيوستگى ظاهر.
[٩] و اين چنين خداوند آيه پيشين را مقدّمهاى قرار داد تا از جمعه به عنوان عيد اين امّت سخن گويد و تأكيد بر استقلال آن در ميان شعاير اين امّت به اضافه استقلال آن در رسالت اين امّت از ديگر امّتها، چون نصرانيان و يهوديان كند كه هر يك رسالت خود (تورات و انجيل) و عيد خويش (شنبه و يكشنبه) را دارند، [٣٣] قرآن در اين سوره نماز جمعه و روز جمعه و مفهوم حقيقى آن را در برنامه اسلام عطا مىكند، پس جمعه در سطح خارجى نشانه استقلال و در سطح داخلى نشانه وحدت و بهم پيوستگى است.
از اين جهات و جهاتى ديگر دعوت الهى به برگزارى نماز جمعه و ترك هر كارى اعمّ از سرگرمى و داد و ستد و ديگر امور دنيايى شبيه آنها بدان هنگام فرا مىرسد، و بدين گونه برگزارى نماز جمعه نزد بعضى از مسلمانان (مذاهب و علماى آنان) به اجماع امّت با گرد آمدن شرايط آن امرى واجب مىشود. در كتاب من لا يحضره الفقيه روايت شده است: «در مدينه هنگامى كه مؤذّن اذان روز جمعه را مىگفت، منادى بنا بر گفته خداوند «آيه جمعه» حرمت خريد و فروش را در آن هنگام ندا مىكرد.» [٣٤]/ ٣٨٩ امام باقر (عليه السلام) اهتمام نسل اوّل مسلمانان را به نماز جمعه توصيف مىكند و مىگويد: «به خدا سوگند به من خبر رسيده است كه اصحاب پيامبر (صلّى اللَّه عليه و آله) از روز پنجشنبه براى نماز جمعه آماده
[٣٣] - اشاراتى درباره اين انديشه در اخبار آمده است: پيامبر خدا (ص) گفت: «چه مىشود شما را اگر يكى از شما شامگاه پنجشنبه خود را براى (نماز) جمعه آماده كند، همان گونه كه يهوديان شامگاه جمعه خود را براى شنبه آماده مىكنند؟» تفسير البصائر، ج ٤٦، ص ٣٤٥.
[٣٤] - نور الثقلين، ج ٥، ص ٣٢٥ نقل كرده است.