تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٠٩ - شرح آيات
«فَهَلْ عَسَيْتُمْ إِنْ تَوَلَّيْتُمْ أَنْ تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ وَ تُقَطِّعُوا أَرْحامَكُمْ [٧٥]- اگر به حكومت رسيديد مىخواهيد در زمين فساد كنيد و پيوند خويشاوندانتان را ببريد؟».
امّا پروردگار سبحان ما قدّوس است، منزه و پاك/ ٢٧٨ از هر ظلم و جورى. قدّوس به معنى پاك است، و مردم حجاز به دلو «القدس» گويند، زيرا به وسيله آن چيزها را پاك كنند. و شايد معنى قدّوس اين باشد كه خداى سبحان خود پاك (و طاهر) و پاك كننده (و مطهّر) غير از خود است، چنان كه در مورد كلمه قيّوم گوييم
معناى آن اين است كه قائم به ذات خود است كه ديگر چيزها بدو قايمند.
سوم: و از تجلّيات نام قدّوس (- پاك و پاك كننده)، همانا سلام (- امن و آرامش و بى گزندى) است، پس او به اهل مملكت خود تجاوز نمىكند و مردم زمين را به انواع عذاب و شكنجه دچار نمىسازد، و اگر بندهاى به او پناه برد، درگاه او را دار السّلام (- سراى ايمنى و صلح و آرامش) مىيابد كه در آنجا از فضل خدا آرامشى دل او را فرا مىگيرد، و خداوند به وسيله اين آرامش او را از وسوسههاى شيطان سلامت مىبخشد، سلامت از تاخت و تازههاى او، و سلامت از بيم و نگرانى و دودلى، و سلامت از كينه و حسد و بدگمانى، و خدا از فضل خود عافيت در زندگى و ايمنى از خطرها را بر او محيط مىكند، مگر آنجا كه حكمت او اقتضا كند كه وى را بيازمايد و گرفتار فتنه سازد، و او را به فضل خود به سرانجام نيكو اميدوار مىكند كه در آن همه ايمنى و سلام است.
در دعا چنين آمده است: «بارالها، تويى سلام، و از توست سلام و به تو بازگردد سلام».
چهارم: از سلام، نام «مؤمن» سرچشمه مىگيرد، چه خداوند به هر كس كه از شرّ نفس خود و شرّ شيطان و هر صاحب شرّى كه زمامش به دست اوست بدو پناه مىبرد، ايمنى مىبخشد، و اگر اين ايمنى و امانى كه پروردگار رحمت و قدرت به انسان- و به هر آفريدهاى- داده است نمىبود، چگونه اين آفريده ناتوان در طول
[٧٥] - محمّد/ ٢٢.