خوارى را به خود و پيامبرش و اولياء خويش و مؤمنان (حزب خود) نمى‌پذيرد. و اين سه تأكيد ديگر است: «إِنَ‌- همانا، براستى»، «قَوِيٌ‌- نيرومند» و «عَزِيزٌ- مسلّط»، و چه قدر نهضتهاى مكتبى كه امروز با امكانات محدود به نبرد با شرق و غرب و دنباله‌هاى آنها، نظامهاى فاسد، در ايستاده‌اند، نياز دارند كه به اين آيه گرامى بنگرند و از آن مرهمى شفابخش براى تمام عوامل نوميدى و ترديدى و عقب نشينى برگيرند. آرى، دشمنان به جديدترين سلاحهاى گوناگون (نظامى و سياسى و تبليغاتى و اطلاعاتى و اقتصادى) مسلّحند، ولى ما به چيرگى و نيروى خدا يارى مى‌شويم و پيروزى مى‌يابيم.

طبيعى است كه در اين نبرد درست نيست كه بدون ايمان به غيب، به خود تكيه كنيم، زيرا اين معركه مهم و خطرناك است و مخالفتها بسيار و دشوار، هم چنان كه روا نيست غيب (و امداد غيبى) را در اداره نبرد بجاى خود بگيريم، بلكه واجب است كه آنچه خود مى‌توانيم براى غلبه و پيروزى بكوشيم و آن گاه به خدا توكّل كنيم. و به نظر مى‌رسد كه در اين آيه به همين امر اشاره شده است، زيرا خداوند نگفته است: «لَأَغْلِبَنَّ أَنَا- بيقين البته من غلبه مى‌كنم» و همين، بلكه افزوده است: «وَ رُسُلِي‌- و پيامبرانم»، هم چنان كه آيه آينده بتأكيد به حزب اللَّه يادآور مى‌شود كه پيروزى و يارى از جانب خدا دو شرط دارد: رهبرى مكتبى+ حزب اللَّه. و اين بدان معنى نيست كه او نمى‌تواند بدون پيامبر و مؤمنان، خود حق را پيروز سازد و رسالت خود را در زندگى اجرا كند، هرگز ... ولى خداوند زندگى را بر اساس آزمون و امتحان آفريده است.

از آنجا كه اين آيه پس از گفتار درباره كسانى كه با دشمنان خدا دوستى مى‌ورزند آمده است، از آن در مى‌يابيم كه هم پيمانى منافقان با جبهه شيطان بر ضد حزب خدا نمى‌تواند چيزى از معادله را بر هم زند و دگرگون كند، زيرا اين كار آنان هرگز حزب خداى تعالى را ضعيف نمى‌كند و هرگز دشمنان خدا چيرگى بر حق را به دست نمى‌آورند. و گفت: «أَنَا وَ رُسُلِي‌- من و پيامبرانم»، آن گاه پس از آن قوّت و عزّت خود را به تنها تأكيد كرد، تا تأكيد كند كه چيرگى حق/ ١٩٢ در درجه اوّل مرهون‌