تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٨ - شرح آيات
- اى كسانى كه ايمان آوردهايد، اگر با يكديگر نجوا مىكنيد، در باب گناه و دشمنى و نافرمانى از پيامبر نجوا نكنيد،» زيرا اين نجوا كردن نجواى منافقان است، و اسلام با اين نهى عليه رشد حركتهاى پنهانى مخالف با نظام اسلامى مىايستد.
/ ١٦٦ قرآن مضامين باطل و بد نجوا را حرام مىشمارد، و در عين حال اگر قصد نجوايى كنند مردم را به نجوا كردن درباره خير و صلاح دعوت مىكند.
«وَ تَناجَوْا بِالْبِرِّ وَ التَّقْوى- و در باب نيكى و پرهيزگارى نجوا كنيد.» «برّ» همان حق و احسان و ديگر مضامين نيكوى پسنديده نزد خداست كه با آنها بدو تقرّب مىجويند و نقيض اثم: گناه است، خداى تعالى گفت
«وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ [٣٥]- و در نيكوكارى و پرهيزگارى همكارى كنيد و در گناه و تجاوز همكارى نكنيد.» هم چنان كه پرهيزگارى نقيض تجاوز است، و اين از آن روست كه تجاوز از فقدان پرهيز از حرام شدههاى خدا، و بيم از او سرچشمه مىگيرد، و مؤمنان ناگزيرند كه با آن در اساس شخصيّت خود مخالفت و مقاومت كنند، و اين مقاومت با انباشتن پرهيزگارى خدا در نفوس ايشان صورت مىگيرد، هم چنان كه تجاوز صورتى از تعدّى به حدود خدا در رابطه با جامعه است، و پرهيزگارى همان دعوت كننده و انگيزه بزرگتر براى پايبند بودن به احكام و شرايع و حدود خداست.
اهميّت نجوا كردن با يكديگر در ميان مؤمنان، در سطح اجتماعى، به عنوان وسيلهاى كمكى در انتقاد سازنده، با نصيحت بروز مىكند. امام عسكرى (عليه السلام) گفت: «كسى كه برادر خود را در نهان اندرز دهد او را مىآرايد و زيبا مىكند، و كسى كه به وى در آشكار و حضور جمع اندرز دهد، او را زشت مىسازد.» [٣٦] و در سطح سياسى، به عنوان استراتژى مهمّى در رويارويى با
[٣٥] - المائدة/ ٢.
[٣٦] - بحار الانوار، ج ٧٨، ص ٣٧٤.