تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٨١ - شرح آيات

است. توكّل كنندگان به او توكّل مى‌كنند.» پس خدا مرا بس و توكّل و پشتگرمى و اعتماد و همه چيز من تنها و تنها به اوست.

اين آيات دلگرمى براى پيامبر و براى كسى است كه حامل رسالت پروردگار خويش است تا سست نشود و از كافران و كسانى كه آنها را به جاى خدا مى‌خوانند، نترسد، چه خدا مواردى را كه در زير مى‌آيد تضمين كرده است

/ ٤٩١ ١- بسنده بودنش را براى پيامبر خود و هر كس كه پس از او حامل رسالت اوست از بيم دادن كافران بدو.

٢- اين را كه خداى سبحان كافران و كسانى را كه آنها به جاى او مى‌خوانندشان گمراه مى‌كند و به راه راست رهنمون نمى‌شود.

٣- اين را كه خدا به زودى كسانى را كه ايمان آورده‌اند هنگامى كه به هدايت او متوسّل شوند راهنمايى مى‌كند و هرگز كارهايشان را به گمراهه نمى‌كشاند.

٤- اين كه خدا مسلّط و پيروزمند و انتقام گيرنده است، و شدّت خود را از كسانى كه كفر مى‌ورزند باز نمى‌دارد، و به زودى همچون پيروزمندى انتقام گيرنده آنها را مى‌گيرد و به كيفر مى‌رساند.

٥- اين كه وقتى خدا خيرى را براى مؤمنان بخواهد هيچ نيرويى نمى‌تواند ايشان را شكست دهد، و همانا پشتيبانى و بسندگى و كفايت ايشان بر عهده خداست، زيرا خدا چنان اراده كرده است.

[٣٩] و هنگامى كه خدا پيامبر را مطمئن مى‌سازد به او فرمان مى‌دهد كه با كافران مبارزه كند

«قُلْ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى‌ مَكانَتِكُمْ إِنِّي عامِلٌ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ‌- بگو

اى قوم من، بر وفق امكان خويش عمل كنيد، من نيز عمل مى‌كنم، و به زودى خواهيد دانست.» اين مبارزه طلبى از جانب پيامبر (ص) از روح اطمينان به سبب پشتيبانى و كفايت و بندگى خدا سرچشمه مى‌گيرد، و واجب است اهل رسالت بدين روح‌