تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٤٨ - شرح آيات

روى آورده‌اند بشارت است،» و خدا تو را در دژ بندگى خود وارد مى‌كند.

«فَبَشِّرْ عِبادِ- پس بندگان مرا بشارت ده.» [١٨] طاغوت چيرگى خود را بر مردم تحميل نمى‌كند مگر پس از آن كه فلسفه خود را در ميانشان پراكنده باشد، پس طاغوت همچون دودكشى بزرگ است كه همواره موجى از دود سياه را مى‌پراكند و فضاها را آلوده مى‌سازد.

دستگاههاى تبليغاتى چيرگى گستر آن افكار شرك آميزى را مى‌پراكند كه آنها را از پروردگارشان دور مى‌كند،/ ٤٥٨ و انديشه‌هايى باطل را در ميانشان شايع مى‌سازد كه اطمينان به خود را از آنان مى‌ربايد، و چندگانگى سخن در آنها ايجاد مى‌كند و آنها را در هاله‌اى از خواهشها و آرزوهاى باطل قرار مى‌دهد، و در ميانشان شايع مى‌كند كه او را هيمنه و سلطه‌اى است استوار و تصميماتى درست و خود مردى است الهى و مقدّس.

هم چنان كه در ميان مردم به گروه گراييهاى نژادى و قبيله‌اى و قومى مى‌پردازد، و بتهاى ميراث و ستونهاى يادواره مصالح مادّى را در نظر آنها ستوده مى‌نماياند.

در پيرامون گروهى از دين فروشان و دانش فروشان پرواز مى‌كنند، و با مكر و حيله مردم را بدو رهنمون مى‌شوند و باطل او را در نظرش مى‌آرايند و چهره او را در نظر مردم درخشان و پر زرق و برق مى‌سازند.

بدين سان رهايى از دايره نفوذ طاغوت كارى بسيار دشوار مى‌شود كه نياز به همت و سختكوشى دارد، و شايد همين است كه كلمه «و اجتنبوا- دورى گزيدند» در آيه پيشين بدان اشاره مى‌كند و در اين آيه بويژه به دورى گزيدن از فرهنگ طاغوتى اختصاص مى‌يابد كه پروردگار ما گويد

«الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ‌- آن كسانى كه به سخن گوش مى‌دهند و از بهترين آن پيروى مى‌كنند،» و اين گونه كسانى را توصيف مى‌كند كه از طاغوت و تأثيرهاى‌