تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٧٦ - شرح آيات

بخواهند مى‌طلبند.» كه پاداش ايمان و كردارهاى ايشان، و به جاى نعمتها و لذّتهاى دنياست كه در راه خدا از دست داده‌اند.

/ ٣٨٤ [٥٢] از بزرگترين چيزهايى كه مؤمنان در بهشت از آن لذّت مى‌جويند همانا حور عين است، و شايد توجّه قرآن بر ذكر حور در بيان پاداش مؤمنان از آن جا ناشى مى‌شود كه دشوارترين آزمون و فتنه‌اى كه مؤمنان در زندگى دنيا بدان دچار مى‌شوند همان آزمون و فتنه شهوت جنسى است، و براى آن كه از آن فتنه و فريبندگيها و فشارهايش بگذرند خدا سرانجام آن گذشت را كه دستيابى بر حوريان در بهشت است به ايشان يادآور مى‌شود.

«وَ عِنْدَهُمْ قاصِراتُ الطَّرْفِ أَتْرابٌ‌- زنانى همسال از آن گونه كه جز به شوى خويش نظر ندارند نزد آنهايند.» آن زنان جز به شوهرهاى خود نمى‌نگرند، و به ملاحظه احترام و تواضع به شوهران خود بر زمين مى‌نگرند. آن زنان «اتراب» يعنى همسالند، يا در بكارت ناسفتگانند. وقتى گويند فلان زن «ترب» فلان زن است اراده تساوى و همسالى در ميان آن دو كنند، و همچنين بدين معنى است كه در نظر مؤمن ميل به هر يك از ايشان بدون برترى زنى بر زن ديگر، يكسان است زيرا همه در اوج زيبايى و قلّه دلبرى قرار دارند.

[٥٣] آن گاه خدا ما را به كردار و پايدارى در راه خود، ولى به نحوى غير مستقيم، فرا مى‌خواند، و اين هنگامى است كه ما را به پاداش پيش گفته وعده مى‌دهد.

«هذا ما تُوعَدُونَ لِيَوْمِ الْحِسابِ‌- اين است آن چيزهايى كه براى روز حساب به شما وعده داده‌اند.» از آن جا كه مسافت ميان اين پاداش و انسان در ايمان و كردار نيك تمثّل و تجسّم مى‌يابد، بى‌يقين اين آيه به طور طبيعى بر دعوت بدان شامل مى‌شود. و قرآن كلمه «الحساب» را براى تأكيد بر همين حقيقت به كار برده است، و اگر پاداش‌