تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٢ - شرح آيات

اختصاص دهد كه در ياد نسلهاى آينده ادامه يابد، مگر اين كه انسان به وجود فرزندانش و بدانچه اختصاص بدو دارد استمرار مى‌يابد، از اين رو از خدا ملكى خواست كه به كسى نداده است و سزاوار كسى ديگر نباشد، و بالفعل خدا او را به رام كردن جنّ و باد و پرنده ويژگى داد، چنان كه آيات آينده تقرير مى‌كند، و به اسم اعظم اختصاصش داد، چنان كه در آيات ديگر مى‌خوانيم. [٣٨] امّا ملك براى خود ملك و به منظور لذّت زندگى دنيا نبود، بلكه مرادش آن بود كه به وسيله ملك و چيرگى و كشوردارى حكومت خدا را در زمين برپاى دارد تا وضع موجود شرك سياسى/ ٣٦١ و اجتماعى و جز آن دو را از ميان ببرد و مستضعفان را به حق رهنمون شود، و چه آرزوخواهيى بزرگتر از اين آرزو طلبى؟! در واقع سليمان مى‌دانست كه پيامبر است و بر حق مى‌رود، از اين رو براى تحقق بخشيدن به هدفهاى رسالت خود از خدا درخواست ملك و قوّت كرد. و هر كس زندگى او را مطالعه كند آن را جهادى براى برافراشتن كلمه اللَّه مى‌يابد، و شايد اشاره به اسبهاى نيكوى نژاده در اين سوره مبارك ما را بدين حقيقت رهنمون باشد. و در سوره النّمل آن جا كه داستان به اسلام آوردن بلقيس و قوم وى مى‌انجامد تصويرى از زندگى سرشار از جهاد سليمان آمده است.

سوّمين شرط از آداب دعا اين است كه به حمد و ستايش خدا پايان پذيرد و اين با ذكر نامهاى نيكوى اوست كه در سرآغاز آنها نام «الوهّاب- بسيار بخشنده» است كه بيشتر پيامبران در دعوتهاى خود آن را ذكر كرده‌اند. خداى تعالى گويد

«وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‌ فَادْعُوهُ بِها وَ ذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمائِهِ سَيُجْزَوْنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ‌- از آن خداست نيكوترين نامها. بدان نامهايش بخوانيد.

آنها را كه به نامهاى خدا الحاد مى‌ورزند واگذاريد. اينان به كيفر اعمال خود خواهند رسيد». [٣٩]