تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٧ - شرح آيات

كافران نيست.

[٢٩] حق در آسمان و زمين و آنچه در ميان آن دو هست جلوه مى‌كند.

آيات قرآن نيز جلوه‌اى ديگر از حق است، و هر كس در قرآن بينديشد در مى‌يابد كه قرآن كتابى است كه از آنچه در نشانه‌هاى آفريدگان وجود دارد سخن مى‌گويد، آن گاه دلى هشيار و بيدار مى‌يابد و آگاه مى‌شود كه به راستى قرآن كتابى است كه آفريدگار آسمان و زمين آن را فرستاده زيرا جز صورتى صافى از آفريدگان نيست.

/ ٣٥٦ «كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ مُبارَكٌ‌- كتابى مبارك است كه آن را بر تو نازل كرده‌ايم.» و خدا براى اين كتاب هدفهايى والا معيّن كرده است، و گويد

١- «لِيَدَّبَّرُوا آياتِهِ‌- تا در آياتش بينديشند،» پس قرآن را براى آن فرستاده‌اند كه به انسان مؤمن بينش و نگرش درست در زندگى ببخشد. و اين با مطالعه سطحى صورت نمى‌پذيرد، بلكه ناگزير بايد به ژرفى در آيات انديشيد.

٢- و هدف ديگر، پس از ادراك بينش آن است كه در زندگى انسان منعكس شود و آدمى از آن پند گيرد و از خلال آن در انديشه و كردار، تفكّر و رفتار خود را تصحيح كند.

«وَ لِيَتَذَكَّرَ أُولُوا الْأَلْبابِ‌- و خردمندان از آن پند گيرند،» زيرا خردمند كسى است كه ارزش و اهميّت قرآن را بداند، و اوست كه بر بينشهاى قرآن آگاهى مى‌يابد. و شك نيست كسى كه خردش در زندگى بر او حكومت مى‌كند هموست كه از قرآن بهره مى‌جويد، امّا آن ديگرى كه شهوتهايش بر او حكمفرماست هرگز از قرآن پند نمى‌گيرد.

از خود مى‌پرسيم: پيوند و رابطه اين آيه با روند مطلب چيست؟ پاسخ مى‌دهيم

يكم: زيرا استنباط طريقه خلافت اسلامى از قرآن بسيار دشوار و سخت است و كسى را توان آن نيست مگر آن كه خدا قلبش را به ايمان آزموده باشد، و