تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٢ - شرح آيات

گفته است: «وَ لَهُمْ ما يَدَّعُونَ‌ [٥٠] در آن جا هر چيز بخواهند براى آنان فراهم است» [٥١] و در قصّه سليمان گويد: «قالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ‌- و آن كس كه از علم كتاب بهره‌اى داشت گفت: من پيش از آن كه چشم بر هم زنى، آن را در نزد تو مى‌آورم. چون آن را در نزد خود ديد ...». [٥٢] بدين سان به مجرّد آن كه اهل بهشت چيزى را بخواهند به اذن خدا آن را نزد خود مى‌يابند، همچنين به مجرد/ ١٨٥ آن كه خليفه، سليمان تخت بلقيس را خواست، آن را نزد خود يافت.

[٨٣] در پايان اين سوره و پس از آن كه قرآن پروردگار ما را به آنچه از قدرت و علم سزاوار اوست توصيف مى‌كند، ذات او را از هر نقص و ناتوانى و نيازمندى منزه مى‌داند و مى‌گويد

«فَسُبْحانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ- منزه است آن خدايى كه ملكوت (اساس هستى) هر چيزى به دست اوست.» آيا آثار فقر و نيازمندى و ناتوانى را در هر چيز نمى‌بينى؟ در واقع اين گواه بر مملوك بودن آنها براى مالك بى‌نياز مقتدرى نيرومند است، و همچنين همه چيز گوياى اين حقيقت است كه پروردگار سبحان ما منزّه و مبارك و متعالى است.

وقتى قدسيّت و قدرت و حكمت پروردگارمان را دانستيم به رستاخيز ايمان مى‌آوريم و هر چه شناخت آدمى نسبت به پروردگار خود افزون شود ايمانش به روز قيامت افزون مى‌گردد.

«وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ‌- و همه به سوى او بازگردانده مى‌شويد.»