تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١١٢ - شرح آيات

«يا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِينَ‌- اى قوم من، از اين رسولان پيروى كنيد»، [١٥] و حزقيل (مؤمن آل فرعون) كه گفت: «أَ تَقْتُلُونَ رَجُلًا أَنْ يَقُولَ رَبِّيَ اللَّهُ‌- آيا مردى را كه مى‌گويد پروردگار من خداى يكتاست، مى‌كشيد؟»، [١٦] و على بن ابى طالب، كه برترين فرد آنهاست». [١٧] [٢١] اين دوستدار راستين، حبيب نجّار در تأييد حجّتهاى رسولان مطلب را دنبال كرد و گفت

«اتَّبِعُوا مَنْ لا يَسْئَلُكُمْ أَجْراً- از كسانى كه هيچ مزدى از شما نمى‌طلبند، پيروى كنيد.» پس ممكن نيست كه براى طلب مزد متّهم به دروغزنى شوند، و ضمنا ساحر و شعبده‌باز، و خواستار مناصب و مقامات و از سياست مآبان و مردم ثروتمند و خوشگذران نيز نيستند، پس چرا دروغ بگويند؟ و بويژه در ادّعاهايى چنين عظيم كسى دروغزنى مى‌كند كه مزدى- از هر/ ١١٥ گونه كه باشد- بطلبد در حالى كه سيرت و روش پيامبران چنان كه شيوه دعوتشان گواه ايشان است نزاهت و پاكى، تمام بوده است.

«وَ هُمْ مُهْتَدُونَ‌- و ايشان خود مردمى هدايت يافته‌اند.» آرى، برخى بر اثر نادانى يا ديوانگى ادّعاهايى دروغ مى‌كنند، امّا اين شائبه از رسولان خدا به دور است، زيرا استوارى دعوت، و كمال خرد و نيكويى روش و رفتار و روشنى خطّ و برنامه و راست روى ايشان بر راه درست و مستقيم با وجود دشواريها، همه و همه گواههايى بر حكمت آنان و نشانه آن است كه خود هدايت يافته‌اند. وانگهى مبادرت رسول- هر رسولى باشد- به عمل بدانچه از مكارم اخلاق و كردار نيك كه مردم را بدان مى‌خواند گواه بر صدق اوست.

[٢٢] بدين سان، راستى را كه محتوا و مضمون دعوت رسولان گواه صدق‌