تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥١٣ - شرح آيات

شايد از همين خاستگاه است كه يادآورى قرآن در مورد اين روز سترگ آمده است.

«وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ تَرَى الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَى اللَّهِ‌- در روز قيامت كسانى را كه بر خدا دروغ بسته‌اند مى‌بينى.» كسانى را كه گمراهى را شايع كردند و به دروغ بر خدا بستند كه او به كارهاى زشت و ناپسند فرمان مى‌دهد، و از بارزترين مصداقهاى عملى دروغ بستن بر خدا آن است كه كسى كه شايسته پيشوايى و رهبرى نيست ادّعاى امامت و پيشوايى كند. و در تفسير اين آيه حديثى است پشت در پشت از سورة بن كليب از ابى جعفر (ع) كه گفت: به او گفتم: (مراد كيست) از اين گفته خداى متعال عزّ و جلّ: «الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَى اللَّهِ ...- كسانى كه به خدا دروغ بستند ... تا آخر آيه» حضرتش (ع) گفت: «آن كس كه گفت من امام هستم و امام نباشد» گفتم

و گرچه علوى فاطمى باشد؟ گفت: «و گرچه/ ٥٢٢ علوى فاطمى باشد». گفتم: و گرچه از پسران على بن ابى طالب باشد؟ گفت: «و گرچه از پسران على بن ابى طالب باشد». [٧٤] پس بر انسان واجب كند هيچ چيزى را كه حق ندارد ادّعا نكند، و گرنه مرتكب حرام شده، و اگر ادّعاى انسان شناختن علم پزشكى باشد سبب كشتن دهها تن از مردمى مى‌شود كه نزد او درمان جسته‌اند، و اگر ادّعاى او امامت و رسالت به دروغ باشد تمام نظام اقتصادى و سياسى و اجتماعى و فرهنگى را تباه مى‌كند، پس بر آدمى واجب است كه از مشكل رياست دوستى دست بكشد و به حق سرسپارد و به اهل آن تسليم شود.

رحمت خدا با تمام گستردگى بى‌پايانش، دروغگويان را در برنمى‌گيرد بلكه آنها روز قيامت به صورتى خوار و خفيف به محشر حاضر مى‌شوند.

«وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ- كه رويشان سياه شده است.» با آثار دروغ و نافرمانيها، و در نتيجه با گسستن تابش نور خدا بر آنها