تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٠٧ - شرح آيات

همان در اميد است، درى ديگر نيز بر آنها گشوده كه در توبه و بازگشت به درگاه اوست.

«وَ أَنِيبُوا إِلى‌ رَبِّكُمْ‌- به پروردگارتان روى آوريد.» با ترك شريكان پندارى به جاى او، زيرا او تنها و يكتا پروردگار حقيقى آفريدگان است.

«وَ أَسْلِمُوا لَهُ‌- و تسليم شويد.» با سرسپردگى و فرمانبردارى، زيرا خشنودى و امر و نهى خداست كه شايسته است در شخصيّت انسان تأثير گذارد، امّا عوامل ديگر همچون دارايى و سلطه و آنچه به نام حتميّات ناميده مى‌شود، واجب است كه از تمام آنها درگذشت، و آن روى آوردن و اين سرسپردن بايد از روى آگاهى و هشيارى تمام به ضرورتشان صورت گيرد نه به سبب بازگرداندن عذاب الهى زيرا اين دو بدان هنگام سودى نمى‌رسانند.

«مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ الْعَذابُ ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ‌- پيش از آن كه عذاب فرا رسد و كسى به ياريتان برنخيزد.» وقتى كه خدايان دروغين برساخته نتوانند عذاب خدا را از شما دور كنند.

[٥٥] «وَ اتَّبِعُوا أَحْسَنَ ما أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ‌- از بهترين چيزى كه از جانب پروردگارتان به نزدتان نازل شده است پيروى كنيد.» مفسّران در معنى «احسن- بهترين» اختلاف نظر بسيار كرده‌اند، برخى از ايشان گفته‌اند: همانا احسن همان ناسخ است به دليل گفته خداى تعالى در سوره بقره: «ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِها نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْها أَوْ مِثْلِها- هيچ آيه‌اى را منسوخ يا ترك نمى‌كنيم مگر آن كه بهتر از آن يا همانند آن را مى‌آوريم»، [٦٨] و ابن عباس گويد: «يعنى از حلال و حرام، و امر و نهى، و وعده و تهديد، پس كسى كه آنچه را بدان امر شده انجام دهد و نهى شده را ترك كند، از بهترين پيروى كرده‌