تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٧٥ - شرح آيات

چيزى بدون عمل كردن به مضمون اين ايمان كافى نيست، و صدّيق كسى است كه در اوقات دشوار، هنگامى كه سلطه‌ها بدو اجازه نمى‌دهند و مردم تأييدش نمى‌كنند ايمان بياورد.

در تفسير مجمع البيان آمده است: گفته‌اند «جاء بالصّدق- آن كس كه راست را آورد» محمد (ص) است و «صدّق به- او را تصديق كرد» علىّ بن ابى طالب، و اين معنى از امامان هدايت، از خاندان محمّد- عليهم السّلام- روايت شده است. [٤٣] صدّيق راستگو و تصديق كننده به وسيله صدق و راستى خود از عذاب خدا مى‌پرهيزد

«أُولئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ‌- آنان همان پرهيزگارانند.» قرآن عادتا ميانه انديشه و كردار را با پيوند تقوى مى‌پيوندد، و تقوى و پرهيزگارى حقيقتى است كه تمام حقايق در پيرامون آن مى‌گردد، و اين چيزى است كه آيه «إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ‌- خدا از پرهيزگاران مى‌پذيرد» [٤٤] بدان اشاره مى‌كند.

/ ٤٨٦ [٣٤] و در بهشت

«لَهُمْ ما يَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ‌- براى ايشان هر چه بخواهند در نزد پروردگارشان مهيّاست،» زيرا ايشان آنچه در دنيا مى‌خواستند ترك كردند، اميالشان آنان را به سرسپردگى به طاغوت فرا مى‌خواند، و گرايش به جامعه فاسد، و رفتن در پى شهوت شكم و فرج ... و بدين سبب خدا آنچه بخواهند به ايشان مى‌دهد، يا براى آن كه آنان هر چه نيازمند از ايشان مى‌خواست بدو مى‌دادند و در عوض خدا هم هر چه آنان بخواهند به ايشان مى‌دهد.