تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤١٧ - شرح آيات

قالب ريزد و شكل دهد، ذات پيروزمندى كه با عزّت و چيرگى خود قرآن را فرض و واجب الرّعاية ساخت. خداى تعالى گويد: «إِنَّ الَّذِي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لَرادُّكَ إِلى‌ مَعادٍ- آن كس كه قرآن را بر تو فرض كرده است تو را به وعده‌گاهت (شهر مكّه) باز مى‌گرداند» [١] و با حكمت خود آن را استوار و تغيير ناپذير ساخت كه باطل كننده‌اى در برابر آن و از پس، آن نخواهد آمد.

[٢] «إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِ‌- ما اين كتاب را به حقّ بر تو نازل كرديم.» حقّ همان وسيله و هدف اين كتاب است، و قرآن به حق نازل مى‌شود يعنى براى ما قانونها و سنّتها و ارزشها و نظامهاى جارى در آفرينش را كشف و آشكار مى‌سازد هم چنان كه تكاليف حق را تشريع و وضع مى‌كند. در آياتى كه مى‌آيد در مى‌يابيم كه يادآورى و ذكر كلمه حق در اين سوره هدف دارد و يكى از هدفهاى آن بيان اين امر است كه مسئوليّت حقّ است، و به يقين بشر را پاداش نمى‌دهند مگر به سبب آنچه از خير يا شرّ انجام داده است.

«فَاعْبُدِ اللَّهَ مُخْلِصاً لَهُ الدِّينَ‌- پس خدا را بپرست و دين خود را براى او ناب و خالص گردان.» يعنى عبادت و بندگى خود را عبادتى واقعى قرار بده نه عبادتى نظرى.

دين چيست؟

دين رهبرى و سيادت قانونى بر جامعه است، سيادتى كه مردم به رغبت و بدون اكراه آن را پذيرفته‌اند، و اخلاص دين براى خدا آن است كه او را تنها و يگانه مصدر رهبرى و قانونگذارى قرار دهند.

/ ٤٢٨ [٣] ولى چرا واجب است كه كتاب خدا را تنها و يگانه مصدر قانونگذارى قرار دهيم؟

افزون بر اين كه جايز نيست از روى خواستها و اميال خود يا بر حسب‌