تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٦٢ - شرح آيات

كه در حالى كه فشارها و مشكلات از هر سو بر او هجوم آورده خالصانه به پروردگار يكتاى خود روى آورد، در صورتى كه وقتى فقر و گرسنگى او را به رنج مى‌افكند چه بسا باور كند كه توانگرى يا حكمران است كه او را از اين ورطه نجات مى‌دهد، و هنگامى كه بيمارى او را در برگيرد بيشتر مى‌پندارد كه درمان او نزد پزشك است نه به كمك و به وسيله او، و اين چنين است كه به دام شرك مى‌افتد، ولى ايّوب اين همه را گذرانيد و ايمان و توحيد ناب خود را نگه داشت.

[٤٢] بلايى كه عارض ايّوب شد به سبب گناهكارى او نبود، زيرا او معصوم و از گناه پاك بود، و خدا از ابتلا و آزمون او اراده نكرد

«جز رحمت تا پاداش او را بزرگ كند، و او را عبرتى براى شكيبايان، و يادى براى عابدان سازد در/ ٣٧٢ هر بلايى كه نازل مى‌شود، تا با ياد او به صبر و اميد پاداش خو گيرند». [٤٦] پس چون خدا آزمون را به پايان رساند و صدق پيامبر خود و جوهر او را آشكار ساخت آن بلا را از او برگرفت و در عوض آنچه وى از دست داده بود بسى بهتر بدو داد تا پروردگار ما به ما بياموزد كه سرانجام نيك از آن پرهيزگاران شكيباست.

«ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَ شَرابٌ‌- پايت را بر زمين بكوب، اين آبى است براى شست و شو، و سرد براى آشاميدن.» امام رضا (ع) گفت

«وى پايش را بر زمين كوفت و چشمه‌اى براى او شكافته شد و او بدان چشمه رفت و شست و شو كرد، آن گاه خداى تعالى تمام بلايى را كه بر او وارد شده بود از او بزدود». [٤٧] [٤٣] و افزون بر بهبودى از بيماريها و ناتندرستيهايى كه به پيكر او پيوسته‌