تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٦٣ - شرح آيات

بود، خدا تمام خانواده‌اش را كه از دست داده بود، خواه فرزندان يا نزديكان، همه را بدو بازگردانيد.

«وَ وَهَبْنا لَهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ‌- و خانواده‌اش را و همراهشان همچندشان را بدو عطا كرديم.» يعنى دو چندان شدند، پس اگر بيست تن بودند چهل تن شدند. اين آيه را بر چند تفسير حمل كرده‌اند

يكم: خانواده او مردند و خدا آنان را زنده كرد و همچندشان برايشان افزود.

دوم: خدا به جاى خانواده او كه مرده بودند بدو پسران و دخترانى ديگر عوض داد.

سوّم: هنگامى كه به بيمارى دچار شد، خانواده‌اش از او جدا شدند، پس خدا آنان را گرد آورد و دلهايشان را بر او معطوف و مهربان ساخت.

/ ٣٧٣ ولى روايات بيشتر بر نظر اوّل تأكيد دارند، از جمله گفته امام صادق (ع) در تفسير اين آيه است كه

«پس افراد خانواده او را كه پيش از آن بلا مرده بودند بدو بازگردانيد، و افرادى را كه پس از آن بلا كه بديشان رسيد مرده بودند بازگردانيد، همه را خداى تعالى زنده كرد و با او زيستند». [٤٨] پس از اين بيان خدا برداشتن آن بلا را از پيامبر خود توصيف مى‌كند كه دو فايده دارد

نخستين فايده به خود ايّوب مى‌رسد كه خدا آن را رحمت خوانده و گفته است

«رَحْمَةً مِنَّا- و اين خود رحمتى از ما بود.» براى ايّوب، و اين رحمت در بهبود او از بيمارى و بازگرداندن آنچه وى از دست داده بود نمودار مى‌شود.