تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٦١ - شرح آيات

بيازمايد، چنان كه پيامبر خود ايوب (ع) را در اين عرصه مبتلا كرد و آزمود.

امام صادق (ع) گويد

«به راستى، خداى عزّ و جلّ مؤمن را به هر بلايى گرفتار مى‌كند، و به هر گونه مرگى مى‌ميراند، ولى او را به رفتن عقلش دچار نمى‌سازد، آيا ايّوب را نديدى كه چگونه شيطان بر دارايى و فرزندان و خانواده او، و بر هر چيزى كه داشت دست يافت امّا بر عقل او چيره نشد، آن را براى او باقى گذاشتند تا بدان خدا را به يكتايى بپرستد». [٤٥] قرآن در اين سوره پيامبر اكرم (ص) و هر مؤمنى را كه در خطّ او گام مى‌سپارد/ ٣٧١ دعوت مى‌كند كه نداهاى تاريخ پيامبران و رسالتها را فرا خاطر آورد، و همواره اين پيامها در ذهنش حضور داشته باشد تا با ياد آوردن آنها در رويارويى با دشواريها و مشكلات زندگى براى پايدارى در راه تيغزار مدد گيرد.

«وَ اذْكُرْ عَبْدَنا أَيُّوبَ‌- و از بنده ما ايّوب ياد كن،» كسى كه در نعمتهاى دنيا مى‌زيست و سپس به حالت فقر و بيمارى افتاد، ولى به بندگى خدا ادامه داد و پايدارى كرد و كفر نورزيد، زيرا مانند هر مؤمن مخلصى به زندگى به نور خدا مى‌نگريست و او را زيانى نداشت كه تمام نعمتها را از دست بدهد ولى ايمانش باقى بماند، هم چنان كه اگر تمام لذّتها را براى او گرد مى‌آوردند ولى شراره ايمان را از دل و عملش از دست مى‌داد، برايش مزه‌اى نداشت. بندگى ايّوب (ع) در حالت توانگرى در شكر او و در حالت بينوايى در صبر و پايدارى او جلوه كرده است.

«إِذْ نادى‌ رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطانُ بِنُصْبٍ وَ عَذابٍ‌- آن گاه كه پروردگارش را ندا داد كه مرا شيطان به رنج و عذاب افكنده است.» يعنى از زندگى ايوب اين موضعگيرى بزرگ را به يادآور، آن گاه كه در سختى پروردگارش را بخواند، و اين رفتار بس بزرگ بود زيرا بر آدمى دشوار است‌