تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٠ - خطاهاى انبياء

گويد: «آنها بر ضعيفان شيعه ما از لشكر يزيد عليه اللعنه بر حسين بن على (ع) و ياران او، زيانبخش‌ترند، و اموال و ارواح آنان را مى‌ربايند». [٣٠]/ ٣٤٨ آن گاه پروردگار ما آنان را كه به سبب هواهاى خود از حق و راه راست دور مى‌شوند تهديد مى‌كند و گويد

«إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما نَسُوا يَوْمَ الْحِسابِ‌- آنان كه از راه خدا منحرف شوند، بدان سبب كه روز حساب را از ياد برده‌اند، به عذابى شديد گرفتار مى‌شوند،» و گفت روز حساب و نگفت روز قيامت، زيرا كسى كه فراموش كند كه براى تمام حركات و سكناتش و بويژه هواهاى نفسش در برابر خدا حسابرسى مى‌شود، تعادل و ضابطه‌هاى خود را در زندگى از دست مى‌دهد و با حق مخالفت مى‌ورزد و به جاى حساب از هواى خود پيروى مى‌كند.

خطاهاى انبياء

سخن پايانى: چرا در قرآن مى‌بينيم كه درباره انبياء و خطاهايشان توجّه مخصوص شده؟ مانند اين گفته خداى تعالى درباره آدم (ع) «وَ عَصى‌ آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى‌- آدم پروردگارش را فرمان نبرد و راه گم كرد» [٣١] يا از يونس نبى (ع)

«سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ‌- تو منزّه هستى و من از ستمكارانم» [٣٢] و از داود «فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَ خَرَّ راكِعاً وَ أَنابَ‌- پس از پروردگارش آمرزش خواست و به ركوع در افتاد و توبه كرد»، [٣٣] و از پيامبر اكرم (ص): «لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ- تا خدا گناه تو را آنچه پيش از اين بوده و آنچه پس از اين‌