تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩١ - شرح آيات

«فَإِذا نَزَلَ بِساحَتِهِمْ‌- چون عذاب به ساحتشان فراز آيد،» خشم الهى كه در عذاب دنيوى شكل گرفته، و عذاب جاودانى در آخرت به دنبال آن مى‌آيد، «فَساءَ صَباحُ الْمُنْذَرِينَ‌- اين بيم داده‌شدگان چه بامداد بدى خواهند داشت!» خشم خدا بيشتر در صبحگاه فرود مى‌آيد، هنگامى كه كافران در كمال نيرو و بيدارى خويش‌اند، و اين براى آن است كه حقارت خود را احساس كنند، و عذاب را به سخت‌ترين وجهى كه براى انسان امكان دارد بچشند، اين افزونكارى در بد كردن با آنها تنها براى آن نيست كه به هشدارها پاسخ ندادند و آنها را تكذيب كردند بلكه افزون بر آن، به ستيزه و جنگ با خدا برخاستند، و قرآن اشاره به صبح را به عنوان زمان فرا رسيدن عذاب تكرار مى‌كند، خداى تعالى گويد: «إِنَّ/ ٢٩٩ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَ لَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيبٍ‌- وعده آنها صبحگاه است، آيا صبح نزديك نيست؟» [٥٧].

[١٧٨] سياق مطلب ديگر بار برمى‌گردد به تأكيد بر ضرورت ترك كافران از سوى پيامبر و مهاجرت او از نزد آنها و انتظار گشايش الهى.

«وَ تَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّى حِينٍ‌- از آنها تا چندى روى بگردان.» يعنى تا وقتى كه موعد انتقام الهى از آنها برسد، با درهم شكستن بزرگنمايى دروغين آنها و يارى دادن و پيروزى پيامبر او بر آنان.

[١٧٩] سياق آيات نشان مى‌دهد كه سرانجام پيروزى از آن پيامبر خداست، و شكست كافران رويدادى است كه شكّى در آن وجود ندارد چنان گويى هم اكنون برابر ديده همگان صورت مى‌پذيرد.

«وَ أَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ‌- پس عاقبتشان را ببين، آنها نيز خواهند ديد.» هنگامى كه قرآن را تلاوت مى‌كنيم آياتى بسيار مى‌يابيم كه در آنها تأكيد