تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤٢ - شرح آيات

[٧٦] پس از آن كه خدا نوح را با رسالت مستجاب ساخت و او را در برابر قوم كافرش با طوفان تأييد كرد كه زمين را فرا گرفت چندان كه كوه‌هاى بلند را غرقه ساخت، نوح و كسانى را كه با او بودند نجات داد.

«وَ نَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ‌- او و كسانش را از اندوه بزرگ رهانيديم.» [٧٧] شايد خدا از آن رو غرق را اندوه و مصيبت بزرگ ناميده است كه براى انسان بدترين شكل مرگ است چه رسد به آن كه مقدمه‌اى براى شكنجه جاودانى در دوزخ هم باشد! توجّه دادن قرآن بر اهل نوح (ع) هنگام پرداختن به داستانهاى او، براى آن است كه خدا به وسيله آنان نوع بشر را از انقراض محفوظ داشت، و مهمتر از اين، پيامبرى و كتاب را كه هر دو ريسمان كشيده شده ميان مردم و پروردگارشان هستند در اين خاندان قرار داد.

«وَ جَعَلْنا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الْباقِينَ‌- و فرزندانش را باقى گذاشتيم.» امام باقر (ع) در تفسير اين آيه گفت

«حق و نبوّت و كتاب و ايمان در فرزندان اوست، و تمام بنى آدمى كه در زمين هستند همه از فرزندان نوح نيستند، خدا در كتاب خود گويد: «احْمِلْ فِيها مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَ أَهْلَكَ إِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَ مَنْ آمَنَ وَ ما آمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِيلٌ‌- از هر جفت نر و ماده دو تا و نيز خاندان خود را در كشتى بنشان- مگر آن كس را كه حكم درباره‌اش از پيش صادر شده باشد- و نيز آنهايى را كه به تو ايمان آورده‌اند. و جز اندكى به او ايمان نياورده بودند» [٣٢] و نيز گويد:/ ٢٥٠ «ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ‌- فرزندان مردمى كه با نوح در كشتى نشانديم» [٣٣]». [٣٤] نوح سپرى شد و ياد عطرآميزش با سلام بر او در ميان نسلهاى پياپى باقى ماند.