تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٥ - شرح آيات

«يُطافُ عَلَيْهِمْ بِكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ‌- جامى از چشمه خوشگوار ميانشان به گردش درآيد.» آن خوشگوارترين آشاميدنى است، شراب يا آب يا جز اين دو، هم چنان كه معين آن است كه به پايان نرسد، پس گاه چيزى لذيذ است امّا به سرعت تمام مى‌شود و گاه لذيذ است و پايان نمى‌پذيرد.

[٤٦] با خوشگوارى آن شراب زيبايى آن و نيز زيبايى جامش براى تأكيد تأثيرش افزوده مى‌شود، پس جامش از سيم تابان است.

«بَيْضاءَ لَذَّةٍ لِلشَّارِبِينَ‌- سفيد است و نوشندگانش را لذت بخش.» سفيدى وصفى براى خوشگوار باشد، در حديث از امام حسن (ع) آمده است كه

«شراب بهشت از شير سفيدتر است». [٢٠] [٤٧] اين شراب از هر عيبى خالى است پس مؤمنان از آن ملول نمى‌شوند و آن را رد نمى‌كنند.

«لا فِيها غَوْلٌ‌- نه عقل از آن تباهى گيرد.» غول، مستى يا طغيانى است كه به نوشنده مى دست مى‌دهد و عقل و نيروهاى او را مى‌ربايد، يا مرضى كه منجرّ به مرگ مى‌شود، و از همين مادّه است اغتيال يعنى كشتن در نهان (ترور)، اين از يك سو و از سوى ديگر مؤمنان از شراب بهشت به سبب پايان يافتن يا به اراده ديگرى كه بر آنان تحميل گردد محروم و دور نمى‌شوند.

/ ٢٣٣ «وَ لا هُمْ عَنْها يُنْزَفُونَ‌- و نه ايشان از آن دور داشته شوند.» و گويند «نزف الماء آب دور شد» هنگامى كه دور شود و از ديده پنهان گردد.

[٤٨] و از نعمتهاى مخلصان همسران پاكيزه در كاخهاست.