تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٤ - شرح آيات

و در آن هنگام بدان جا از فرشتگان به او ندا مى‌رسد

«هذا ما وَعَدَ الرَّحْمنُ‌- اين همان وعده خداى رحمان است.» همانا، خداست كه وعده خود را عملى مى‌سازد تا بر بندگان مؤمن خود رحمت آورد، «إِنَّهُ كانَ وَعْدُهُ مَأْتِيًّا- همانا وعده او فرا خواهد رسيد». [٢٥] ممكن است كه گوينده اين سخن همان كافران باشند، و اين بيان اعترافى است از جانب آنها نسبت به وعده خدا، و ممكن است اساسا براى اين سخن گوينده‌اى خاصّ نبوده باشد بلكه اين مقال به اقتضاى مقام و حال باشد، خواه گوينده‌اى معيّن داشته يا نداشته باشد.

«وَ صَدَقَ الْمُرْسَلُونَ‌- و پيامبران راست گفته بودند.» كسانى كه از جانب خداى رحمان وعده او را خبر دادند و اعلام كردند.

به راستى سوره يس قلب قرآن است، و از ضمير و درون آفريدگان بيان و تعبير مى‌كند كه در رحمت خدا تمثّل يافته و آن را نمايش مى‌دهد،/ ١٤٨ و شايد به همين سبب است كه كلمه «رحمان» در آن تكرار مى‌شود.

[٥٣] با يك بانگ سهمناك تمام قوم نابود شدند، و با بانگى همه برانگيخته شدند، و با بانگى در مقام حساب به پيشگاه پروردگارشان حاضر مى‌شوند.

«إِنْ كانَتْ إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً فَإِذا هُمْ جَمِيعٌ لَدَيْنا مُحْضَرُونَ‌- جز يك بانگ سهمناك نخواهد بود كه همه نزد ما حاضر مى‌آيند.» به نظر مى‌رسد كه اين تعبير در اين جا همان چيزى را به ما الهام مى‌كند كه گفته او- سبحانه و تعالى- در پايان اين سوره الهام مى‌كند كه مى‌فرمايد: «إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ‌- چون چيزى را بخواهد، فرمانش اين است كه مى‌گويد: باش، پس مى‌شود»، [٢٦] ولى اين تعبير در مقام شدّت آمده و