تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢٨ - شرح آيات

به سوى قرارگاه پايانى خود، نزديك ستاره بسيار دور دست «وگا» [٢٠] پيش مى‌رود و روزى بى‌فروغ مى‌شود و قرار و آرام مى‌يابد، آن گاه آن را به جهنم مى‌افكنند و از گرماى دوزخ مى‌سوزد.

«وَ الشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَها- و خورشيد به سوى قرارگاه خويش روان است،» كيست كه آن را رام ساخته و در راه معيّن خود به راه انداخته است كه حتى يك اينچ منحرف نشود؟! به يقين همانا او اللَّه است كه به هيمنه خود برآفريدگان تسلّط دارد و با دانش خود امور آفرينش و هستى را به دقّت تدبير مى‌كند.

«ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ‌- اين فرمان خداى پيروزمند داناست.» [٣٩] امّا ماه كه در فلك خود، منزل به منزل با دقّتى حساب شده دور مى‌زند كه اخترشناسان را قادر مى‌سازد كه مسير آن را تا صد هزار سال ديگر بشناسند و معلوم كنند، خود نشانه‌اى است از شب كه ما را بر آن مى‌دارد كه ايمان خود را به تسلّط و چيرگى پروردگارمان بيفزاييم.

«وَ الْقَمَرَ قَدَّرْناهُ مَنازِلَ‌- و براى ماه منزلهايى مقدّر كرديم.»/ ١٣٢ شايد اين منزلها همان ايستگاههاى روزانه است كه ماه هر شب چون بدانها رسد، چندى بزرگ و سپس كوچك مى‌شود و از زمان پديد آمدن خود به صورت هلال تا وقتى در محاق پنهان گردد در آن منازل دور مى‌زند.

«حَتَّى عادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ‌- تا همانند شاخه خشك خرما بازگردد.» آيا هيچ گاه باقيمانده شاخه خرمايى بر خرما بنى، پس از آن كه ميوه‌اش را چيده باشند و شاخه‌اش بر فراز خرما بن زرد و پژمرده شده باشد، توجّهت را جلب كرده است؟ منظره ماه در اواخر شب در پايان هر ماه چنان است.