عرض كرد: اى رسول خدا! من آدم ثروتمندى هستم؛ ولى هنگامى كه نيازمندى به سراغم مى‌آيد، گويى شعله آتشى را در برابر من قرار داده‌اند. (آرى! من از ديدن نيازمندان وحشت دارم و متنفّرم).

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمودند: از من دور شو و مرا به آتش خود نسوزان. سوگند! به خدايى كه مرا به هدايت و كرامت مبعوث كرده، اگر در ميان ركن و مقام (گراميترين نقاط روى زمين در كنار خانه خدا) بايستى و دوهزار سال عبادت كنى و گريه كنى، به حدى كه از چشمت نهر آب جارى شود و درختان را سيراب كند، سپس بميرى، در حالى كه لئيم و بخيل هستى، خداوند تو را به صورت در آتش خواهد افكند، آيا نمى‌دانى كه خداوند مى‌گويد: هر كس «بخل» كند، درباره خود «بخل» كرده و هر كس از «بخل» خويش در امان باشد، رستگار است». [١]

اين حديث نشان مى‌دهد كه‌ «بخل» سرچشمه انواع گناهان و مفاسد مى‌شود كه انسان را تا اين حد از خدا دور مى‌سازد.

٤- در حديث ديگرى، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايند: «يَقُولُ قَائِلُكُم الشَّحيحُ أَعْذَرُ مِن‌ الظّالِمِ وَ أَىُّ ظُلْمٍ أَظْلَمُ عِنْدَاللّهِ مِنَ الشُحِّ حَلَفَ اللّهُ بِعِزَّتِهِ وَ عَظَمَتِهِ وَ جَلالِهِ لايَدْخُلُ الجَنَّة شَحيحٌ وَ لابَخيلٌ؛ بعضى از شما مى‌گويند: بخيل از ظالم معذورتر است، ولى چه ظلمى نزد خدا از بخل برتر مى‌باشد؛ خداوند به عزت و عظمت و جلال خود سوگند ياد كرده است كه هرگز حريص و بخيل وارد بهشت نشود». [٢]

٥- در حديث ديگرى، پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌فرمايند: الشُّحُ وَ الايمانُ لايَجْتَمِعانِ في قَلْب‌ واحِدِ؛ بخل و حرص با ايمان در يك قلب جمع نمى‌شود (آنجا كه پاى حرص و «بخل» در ميان آيد، ايمان از آنجا رخت بر مى‌بندد». [٣]

٦- در جاى ديگر نيز پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌فرمايند: «الْبُخْلُ شَجَرَةٌ تَنْبُتُ في النّارِ فَلايَلِجُ النّار الّا بَخيلٌ؛ بخل درختى است كه در آتش دوزخ مى‌رويد و به همين جهت، تنها بخيلان وارد دوزخ مى‌شوند». [٤]

[١]-/ جامع السّعادات، جلد ٢، صفحه ١١١

[٢]-/ همان مدرك‌

[٣]-/ همان مدرك‌

[٤]-/ جامع السعادات، جلد ٢، صفحه ١١٠