هشتمين آيه‌ بر اين معنى تأكيد مى‌كند كه‌ «استكبار» سبب‌ «كفر و بى‌ايمانى و لجاجت و انعطاف ناپذيرى در برابر حق» است، در اينجا سخن از عصر پيامبر صلى الله عليه و آله و زمان ظهور اسلام است. سخن از «وليد بن مغيره مخزومى» است، كه مى‌فرمايد: سپس چهره در هم كشيد و با عجله دست به كار شد، آنگاه پشت به حق كرد و تكبّر ورزيد و گفت: «اين (قرآن) چيزى جز يك سحر جالب همچون سحرهاى پيشينيان نيست»! (ثُمَّ عَبَسَ و بَسَرَ* ثُمَّ ادْبَرَ وَاسْتَكْبَرَ* فَقَالَ انْ هَذَا الّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ). [١]

تعبير به‌ «سحر» به خوبى نشان مى‌دهد كه‌ «وليد» اين واقعيّت را پذيرفته بود كه قرآن تأثير فوق العاده‌اى در افكار و دلها مى‌گذارد و جاذبه عجيبى دارد كه دلها را به سوى خود مى‌كشاند، اگر «وليد» به ديده حق‌طلبانه در آن مى‌نگريست، اين تأثير فوق‌العاده را دليل بر اعجاز قرآن مى‌شمرد و ايمان مى‌آورد، ولى چون با ديده غرور و استكبار به آن نگاه كرد قرآن را به صورت سحرى همچون سحرهاى پيشينيان مشاهده كرد.

آرى هرگاه حجاب استكبار بر چشم دل انسان بيفتد، حق در نظر او باطل و باطل حق جلوه مى‌كند.

مشهور است كه‌ «وليد» به قدرى مغرور و خودخواه بود كه مى‌گفت: «انَا الْوَحِيدُ بْنُ الْوَحِيدِ، لَيْسَ لِى فِى الْعَرَبِ نَظِيرٌ، وَ لَالِابِى نَظِيرٌ!؛ من منحصر به فردم! پدر من نيز منحصر به فرد بود! در ميان عرب همانندى ندارم، پدر من نيز همانند نداشت!».

اين در حالى است كه‌ «وليد» نسبت به مردم آن محيط فرد دانشمندى محسوب مى‌شد و عظمت قرآن را به خوبى دريافته بود و جمله عجيب او در باره قرآن كه محرمانه به طايفه بنى مخزوم گفت شاهد اين مدّعاست: «انَّ لَهُ لَحَلَاوَةً، وَ انَّ عَلَيْهِ لَطَلَاوَةً، وَ انَّ اعْلَاهُ لَمُثْمَرٌ وَ انَّ اسْفَلَهُ لَمُغْدَقٌ، وَ انَّهُ لَيَعْلُو وَ لَايُعْلى‌ عَلَيْهِ؛ گفتار او (قرآن) شيرينى خاص و زيبايى و طراوت ويژه‌اى دارد، شاخه‌هايش پرميوه و ريشه‌هايش قوى و

[١]-/ مدثر، آيه ٢٢ تا ٢٤