٥- در حديث ديگرى از امام اميرمؤمنان مى‌خوانيم: «الْامَلُ سُلْطَانُ الشَّيَاطِينِ عَلَى قُلُوبِ الْغَافِلِينَ؛ آرزوى دراز سبب سلطه شيطانها بر قلوب غافلان مى‌شود»! [١]

٦- در حديث ديگرى از همان امام عليه السلام چنين افرادى به عنوان بدترين مردم معرّفى شده‌اند، مى‌فرمايد: «شَرُّ النَّاسِ الطَّوِيلُ الْامَلِ، السَّيّئُ الْعَمَلِ؛ بدترين مردم كسى است كه آرزوهايش از همه طولانى‌تر باشد و عملش از همه بدتر»! [٢]

و نيز از آن حضرت در حديث ديگرى مى‌خوانيم: «انَّ الْمَرْءَ يُشْرِفُ عَلَى امَلِهِ فَيَقْطَعُهُ حُضُورُ اجَلِهِ، فَسُبْحَانَ اللَّهِ لَاامَلٌ يُدْرَكُ وَ لَامُؤَمَّلٌ يُتْرَكُ!؛ انسان پيوسته دنبال آرزوهاى خويش است (و از مبدأ و معاد غافل است) ناگهان حضور اجل، آرزوهايش را قطع مى‌كند، سبحان اللَّه! نه به آرزو رسيده و نه صاحب آرزو رها شده است»! [٣]

٧- در حديثى از اميرمؤمنان على عليه السلام مى‌خوانيم: «اشْرَفُ الْغِنَى تَرْكُ الْمُنَى؛ برترين بى‌نيازى ترك آرزوهاست»! [٤]

چرا كه آرزوهاى دور و دراز سبب مى‌شود كه انسان دائماً خود را نيازمند ببيند و دست حاجت به سوى هر كس و هر جا دراز كند و شخصيّت انسانى خود را به خاطر امورى كه هرگز به آن نمى‌رسد بشكند!

٨- در حديث ديگرى از همان امام بزرگوار آمده است: «كَذَّبَ مَنِ ادَّعَى الْايمَانَ وَ هُوَ مَشْغُوفٌ مِنَ الدُّنْيَا بِخِدَعِ الْامَانِىِّ وَ زُورِ الْمَلَاهِىِّ؛ دروغ مى‌گويد كسى كه ادّعاى ايمان مى‌كند در حالى كه به خاطر خدعه‌هاى آرزوها و سرگرمى‌هاى باطل، دلباخته دنيا شده است»! [٥]

روشن است كه دلباختگان آرزوها ناگزيرند براى وصول به آنها همه چيز را به دست فراموشى بسپارند و از همين جا رخنه در ايمان آنها پيدا مى‌شود.

٩- و نيز از همان بزرگوار در سخن كوتاه و پر معناى ديگرى مى‌خوانيم: «الْامَانِىُ‌

[١]-/ تصنيف غررالحكم، صفحه ٣١٢

[٢]-/ همان مدرك‌

[٣]-/ همان مدرك، صفحه ٣١٣

[٤]-/ نهج البلاغه، كلمات قصار، كلمه ٢١١ و ٣٤

[٥]-/ تصنيف غررالحكم، صفحه ٣١٢، حديث ٧٢٢٣