اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٧ - حرص، آفت بزرگ خوشبختى

معمولى قرار داشته باشند مرتكب چنين كارهاى زشتى نمى‌شوند.

مشهور در ميان مفسّران اسلامى اين است كه آزمايش داوود عليه السلام مربوط به قضاوت او بود چرا كه او در قضاوت عجله كرد و پيش از آنكه طرف مقابل دعوا سخنان خود را بگويد به داورى برخاست، هر چند داورى او به حق بود، خداوند اين ترك اولى را شايسته ندانست و او را مؤاخذه فرمود، او هم از خطاى خود هر چند يك ترك اولى بيش نبود توبه كرد.

به هر حال آنچه مقصود ما در اينجاست اين است كه هنگامى كه حرص بر انسان غلبه كند حتّى نسبت به برادر ضعيف و ناتوان خود مرتكب ظلم فاحش مى‌شود كه هر انسان با وجدانى آن را نكوهش مى‌كند.

آرى حرص بر مال دنيا حدّ و مرزى نمى‌شناسد و انسان را به بدترين ظلم و ستمها وادار مى‌كند.

در چهارمين‌ بخش از اين آيات، اشاره به حرص يهود شده و مورد نكوهش شديد قرار گرفته‌اند مى‌فرمايد:

«آنها را حريص‌ترين مردم بر زندگى دنيا مى‌يابى حتّى حريص‌تر از مشركان»، (وَ لَتَجِدَنَّهُمْ احْرَصَ النَّاسِ عَلَى حَيَاةٍ وَ مِنَ الَّذِينَ اشْرَكُوا).

حريص در اندوختن اموال و ثروتها، حريص در قبضه كردن دنيا و حريص در انحصارطلبى و عجب اينكه آنها از مشركان كه پايبند به هيچ دين و آيين آسمانى نبودند نيز حريص‌تر بودند، در حالى كه تعليمات آيين آسمانى مى‌بايست آنها را از اين كار بازمى‌داشت، ولى آنها آنقدر حريص بودند كه بر افراد بى دين نيز پيشى مى‌گرفتند.

«آنها چنان علاقه به دنيا داشتند كه هر كدام آرزو مى‌كردند هزار سال عمر كنند»، (يَوَدُّ احَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ الْفَ سَنَةٍ).

براى گردآورى ثروت بيشتر، يا به خاطر ترس از مجازات الهى كه به جهت ستم‌هايى كه در جمع آورى ثروتهاى حرام يا خونريزى بى گناهان مرتكب شده بودند، آرزوى چنين عمر طولانى مى‌كردند.

قابل توجّه اينكه امروز نيز همان خوى زشت حرص شديد در آنان ديده مى‌شود،