جاويد و مُلكى بى زوال راهنمايى كنم؟!»- سرانجام هر دو از آن خوردند (و لباس بهشتيشان فرو ريخت) و عورتشان آشكار گشت و براى پوشاندن خود از برگهاى (درختان) بهشتى جامه دوختند! (آرى) آدم پروردگارش را نافرمانى كرد و از پاداش او محروم شد!

٢- و به سوى مدين، برادرشان شعيب را (فرستاديم)؛ گفت: «اى قوم من! خدا را بپرستيد كه جز او معبودى نداريد! دليل روشنى از طرف پروردگارتان براى شما آمده است، بنابراين، حقّ پيمانه و وزن را ادا كنيد! و از اموال مردم چيزى نكاهيد و در روى زمين بعد از آنكه (در پرتو ايمان و دعوت انبيا) اصلاح شده است، فساد نكنيد! اين براى شما بهتر است اگر با ايمان هستيد!».

٣- اين برادر من است او نود و نه ميش دارد و من يكى بيش ندارم، امّا او اصرار مى‌كند كه اين يكى را هم به من واگذار و در سخن بر من غلبه كرده است- (داوود) گفت مسلّماً او با درخواست يك ميش تو براى افزودن آن به ميشهايش بر تو ستم نموده و بسيارى از شريكان (و دوستان) به يكديگر ستم مى‌كنند مگر كسانى كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام داده‌اند امّا عده آنان كم است داوود دانست كه ما او را (با اين ماجرا) آزموده‌ايم از اين رو از پروردگارش طلب آمرزش نمود و به سجده افتاد و توبه كرد.

٤- و آنها را حريص‌ترين مردم- حتّى حريص‌تر از مشركان- بر زندگى (اين دنيا و اندوختن ثروت) خواهى يافت، (تا آنجا) كه هر يك از آنها آرزو دارد هزار سال عمر به او داده شود! در حالى كه اين عمر طولانى، او را از كيفر (الهى) باز نخواهد داشت و خداوند به اعمال آنها بيناست.

٥- به يقين انسان حريص و كم طاقت آفريده شده است- هنگامى كه بدى به او رسد بى‌تابى مى‌كند- و هنگامى كه خوبى به او رسد مانع ديگران مى‌شود (و بخل مى‌ورزد).

٦- هنگامى كه آنها تجارت يا سرگرمى و لهوى را ببينند پراكنده مى‌شوند و به سوى آن مى‌روند و تو را ايستاده به حال خود رها مى‌كنند؛ بگو: آنچه نزد خداست بهتر از لهو و تجارت است و خداوند بهترين روزى دهندگان است.

٧- واى بر هر عيب جوى مسخره كننده‌اى!- همان كس كه مال فراوانى جمع آورى و شماره كرده (بى آنكه حساب مشروع و نامشروع آن كند)!- او گمان مى‌كند كه اموالش او را جاودانه مى‌سازد!