اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٥ - ٥- راههاى رسيدن به توكّل

ريشه همه موهبتهاست بر قامت او پوشانيده است. هنگامى كه در رحم مادر، در «ظلمات ثلاث»، دست او از همه جا كوتاه بود، از لطف خداوند بى بهره نبود؛ بلكه هر چه نياز داشت در اختيارش بود.

پس از گام نهادن در فضاى اين جهان نيز آنچه مايه حيات و بقاى او بود، از شير مادر گرفته تا نوازش‌ها و محبّت‌هاى او را برايش فراهم ساخت.

به او آموخت كه چگونه پستان مادر را بمكد و چگونه عواطف او را به نفع خود برانگيزد و او را شبانه روز به خدمت خود وادار كند؛ در حالى كه مادر، از اين خدمت خسته كننده لذّت ببرد و احساس رضايت كند!

هنگامى كه اين كودك رشد كرده، بزرگ مى‌شود؛ نعمت‌هاى گوناگون الهى نيز از آسمان و زمين بر او فرو مى‌ريزد و او را غرق الطاف و عنايات مى‌سازد.

آرى! هرگاه در اين امور بينديشد، در مى‌يابد كه همه چيز از ناحيه خداست و تنها بايد بر او توكّل كرد و به مضمون آيه شريفه‌ «وَ ان يَمْسَسْكَ اللّهُ بِضُرٍّ فَلا كَاشِفَ لَهُ الّا هُوَ وَ ان يُرِدْكَ بِخَيَرٍ فَلا رآدَّ لِفَضلِهِ يُصيبُ بِهِ مَن يَشآءُ مِن عِبَادِهِ وَ هُوَ الغَفُورُ الرَّحيمُ‌ [١]؛ هرگاه خداوند (براى آزمايش يا كيفر گناه،) زيانى به تو رساند، هيچ كس جز او، آن را برطرف نمى‌سازد و اگر اراده خيرى براى تو كند، هيج كس نمى‌تواند مانع فضل او شود، به هر كس از بندگانش بخواهد (و شايسته بداند، هر خيرى را) مى‌رساند و او آمرزنده مهربان است».

ايمان به اين واقعيت‌ها، انسان را به حقيقت‌ «توكّل» نزديك مى‌سازد و او را در زمره متوكلان حقيقى قرار مى‌دهد.

[١]-/ يونس، ١٠٧