اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٨ - آرزوهاى مثبت و سازنده

اصولًا همّت انسان به اندازه آرزوهاى مثبت اوست، هر قدر دامنه آنها گسترده‌تر باشد همّت او والاتر است و جالب اينكه از روايات اسلامى نيز به خوبى استفاده مى‌شود كه خداوند به مقدار اين آرزوها به افراد با ايمان، اجر و پاداش مى‌دهد، چرا كه نشانه آمادگى روح و جسم آنها براى انجام هر چه بيشتر اعمال صالح است و حتّى از روايات استفاده مى‌شود كه اگر انسان آرزوى خوبى براى رضاى خدا داشته باشد از دنيا بيرون نمى‌رود مگر اينكه خداوند او را به آرزويش مى‌رساند، در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: «مَنْ تَمَنَّى شَيْئاً وَ هُوَ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ رِضاً، لَمْ يَخْرُجْ مِنَ الدُّنْيَا حَتَّى يُعْطَاهُ؛ كسى كه آرزوى چيزى كند در حالى كه رضاى خداوند متعال در آن باشد از دنيا خارج نمى‌شود مگر اينكه به خواسته خود مى‌رسد». [١]

البتّه ممكن است در مواردى مصالحى ايجاب كند كه انسان به آرزويش نرسد، چرا كه اگر برسد آثار بدى مانند غرور و غفلت و عشق به دنيا و مانند آن در او ايجاد مى‌شود.

خداوند با الطاف خفيّه‌اش او را از وصول به آرزويش بازمى‌دارد.

اين بحث را با اشاره به نكته ديگرى پايان مى‌دهيم و آن اينكه: آرزوهاى سازنده و بلند انسان را به سازندگى خويش دعوت مى‌كند و سبب تكامل و ترقّى روحى او مى‌شود، زيرا مى‌داند تكيه بر جاى بزرگان زدن بدون آماده ساختن اسباب بزرگى ميسّر نيست و به گفته شاعر عرب:

«خويشتن را به وسيله آرزوهاى سازنده پرورش مى‌دهم تا به آن برسم. چقدر ميدان زندگى تنگ است اگر گستردگى آرزوها نباشد»!

[١]-/ بحارالانوار، جلد ٦٨، صفحه ٢٦١