مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٣٣ - قصید&#١٧٢٨ فرزدق دربار&#١٧٢٨ امام سجاد علیه السّلام

«انشاء این قصیده به وسیلۀ فرزدق در مدح علیبن الحسین علیهماالسّلام در حضور هشام بن عبدالملک بن مروان جای تردید و شبهه در نزد اهل تاریخ نیست.» ـ انتهی ملخّصًا.

مرحوم مجلسی غیر از ابیات مذکوره در این قصیده چند بیت دیگر نیز آورده و تمام قصیده را مجموع آنها دانسته است.[١]

١. بیتی است در مطلع قصیده:

٢. بعد از هذا التّقیّ النّقیّ الطّاهر العَلَم افزوده است:

ثمّ أردف الأبیاتَ التالیة مع اختلافٍ یسیرٍ فی اللفظ و الترتیب، ثم زاد خمسةَ أبیات فی آخرها و هی هذه:

[١]ـ بحار الأنوار، ج ٤٦، ص ١٢٥.

[٢]ـ اللیث: الأسد، ج لیوث و ملیثة.

[٣]ـ نَقَمَ و نَقِمَ نَقمًا من فلانٍ: عاقبه؛ و ما تَنقِم منّا: أی ما تطعن فینا؛ نَقَم الشیءَ: أکَلَه سریعًا.

[٤]ـ الأرومة و الأُرومة و الأروم: أصل الشجرة، ج أُروم.