مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١١٣ - مدیحهای در وصف رسول خدا

شُقّۀ برقع تو برق افروز

لمعۀ نور رخت برقع سوز

لیلة القدر ز مویت تاری

وحی منزل ز لبت گفتاری

با تو آنان که دَرِ جنگ زدند

دُرِّ دندان تو را سنگ زدند

گوهرین جام لبت را خستند

ساغر دولت خود بشکستند

دُرِّ دندانت به خون پنهان شد

رشتۀ لؤلؤ تو مرجان شد

گوئیا صیرفی مُلک و مَلک

زد از آن سنگ زَرَت را به محک

لا جرم حُقّه‌ات از ضربت سنگ

إهدِ قومی بِبُرون داد آهنگ[١]و[٢]

ای ختم پیامبران مرسل

حلوای پسین و ملح اوّل

ای خاک تو توتیای بینش

روشن به تو چشم آفرینش

ای سیّد بارگاه کونین

نسّابه شهر قاب قوسین

ای صدر نشین عقل و جان هم

محراب زمین و آسمان هم

ای شش جهت از تو خیره مانده

بر هفت فلک جَنْبِیه[٣] رانده

سرخیل تویی و جمله خیلند

مقصود تویی همه طفیلند

سلطان سریر کایناتی

شاهنشه کشور حیاتی

ای کنیه و نام تو مؤبّد

بوالقاسم و احمد و محمّد (ص)[٤]و[٥]