مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٥٢ - راجع به علّت عدم ایراد توقیعات و رُقاع صادره از ناحیه در احکام فقهیّه

الاستبصار] اللّذَین یُعدّان من الکتب الأربعة عُمَدِ مصادر الأحکام.»

و أیضاً [الغدیر، مجلّد ٣] در صفحۀ ٢٨٣ و ٢٨٤، در ردّ سیّد محمّد رشید رضا در المنار تبعاً للآلوسی گوید:

«ولیتنی أقِف و قومی علی تلک الرِّقاع الکثیرة و قد جمَعها العلّامةُ المجلسیّ فی المجلّد الثالث عشر من البحار فی اثنتی عشرةَ صحیفةً، من صفحة ٢٣٧ـ٢٤٩، و الّتی تُرجَع منها إلی الأحکام إنّما تُعَدّ بالآحاد و لاتَبلُغ حَدَّ العَشَراتِ.

فهل مستندُ تعبّدِ الإمامیّة من بَدءِ الفقه إلی غایته، هذه الصحایفُ المعدودة؟ أم یَحِقّ أن تکون تلک المعدودةُ بالآحاد هی مأخذَ غالبِ مذهبهم؟»

راجع به علّت عدم ایراد توقیعات و رُقاع صادره از ناحیه در احکام فقهیّه

[الغدیر، مجلّد ٣، صفحة ٢٨٤]:

«أنا لا أدری، لکن القارئ یَدرِی، (إِنَّمَا يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ).[١]

و لیتَه کان یَذکُر رُقعةَ علیّ بن الحسین بن بابوَیه بنصِّها، حتّی تَعرِف الأُمّةُ أنّها رُقعةٌ واحدةٌ لیست إلّا؛ و لیس فیها ذِکرٌ من الأحکام، حتّی تتعبّد بها الإمامیّةُ، و إلیک لفظَها بروایة الشیخ فی کتاب الغیبة:

”کَتَبَ علیُّ بن الحسین إلی الشّیخ أبی‌القاسم حسین بن روح علی یَدِ علیّ بن جعفر أن یَسألَ مولانا الصّاحبَ أن یَرزُقَه أولادًا فُقهاءَ.

فجاء الجوابُ: إنّک لا تُرزَقُ مِن هذه و ستَملِکُ جاریةً دَیلَمِیّةً؛ و تُرزَقُ منها

[١]ـ سوره النّحل (١٦) صدر آیه ١٠٥.