مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٧٢ - اشعار سیّد حمیری در رثاء سیّدالشّهداء علیه السّلام در محضر حضرت امام صادق علیه السّلام

از طبع ساسی، آورده است که:

«ذکَر التمیمیُّ ـ و هو علیّ بن اسماعیل ـ عن أبیه، قال: کنتُ عند أبی‌عبدالله‌ جعفرِ بن محمّد، إذا استأذن آذِنُه للسَّیِّد، فأمَره بإیصاله، و أقعَدَ حُرَمَه خلفَ سترٍ، و دخَل فسلّم و جلس. فاستنشده فأنشَدَ قولَه:[١]

قال: فرأیت دموعَ جعفرِ بن محمّد تتحدّر علی خَدَّیه؛ و ارتفع الصُّراخُ و البکاءُ مِن داره، حتّی أمَرَه بالإمساک، فأمسَکَ. قال: فحدّثتُ أبی بذ‌لک لمّا انصرفتُ؛ فقال لی: وَیلی علی الکَیْسانی الفاعل بن الفاعل! یقول

فقلت: یا أبتِ! و ماذا یَصنَع؟ قال: أ وَ لا یَنحَر؟! أ وَ لا یَقتُل نَفسَه؟! فَثَکِلَته أُمُّه!»

[١]ـ جنگ ١، ص ١٣٣:

«روزی حضرت صادق علیه السّلام در منزل نشسته بودند، ناگاه سیّد حِمیَری وارد شد. حضرت او را نشاند و دستور داد پرده زدند، و اهل بیت خویش را در پس پرده نشانید. آنگاه سیّد حمیری شروع نمود در مرثیه بر سیّدالشّهداء علیه السّلام.»

[٢]ـ وَطْفاء: به معنای وَطْف روشن و واضح است؛ و وَطْف در سَحاب: آن است که در نمای آن بار سنگین باشد؛ و یا از زیادی آب اطرافش فرو ریخته باشد.

[٣]ـ منتهی الآمال، ج ٢، ص ١٠٤٨.