مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣١٢

پای در سلسله سجّاد و به سر تاج یزید

خاک عالم به سر افسر و دیهیم و قصور

دیر ترسا و سر سبط رسول مدنی

آه اگر طعنه به قرآن زند انجیل و زبور

تا جهان باشد و بوده ‌است که داده ‌است نشان

میزبان خفته به کاخ اندر و مهمان به تنور

سر بی‌تن که شنیده ‌است به لب آیۀ کهف

یا که دیده ‌است به مشکات تنور آیۀ نور

جان فدای تو که از حالت جانبازی تو

در طف ماریه از یاد بشد شور نشور

قدسیان سر به گریبان به حجاب ملکوت

حوریان دست به گیسوی پریشان ز قصور

گوش خضرا همه پر غلغلۀ دیو و پری

سطح غبرا همه پر ولولۀ وحش و طیور

غرق دریای تحیّر ز لب خشک تو نوح

دست حسرت به دل از صبر تو ایّوب صبور

مرتضی با دل افروخته لا حول کنان

مصطفی با جگر سوخته حیران و حصور

کوفیان دست به تاراج حرم کرده دراز

آهوان حرم از واهمه در شیون و شور

انبیا گرم تماشا و ملائک مبهوت

شمر سرشار تمنّا و تو سرگرم حضور[١]