مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٦١

فقال رجلٌ من أهل الشّام: لا تتخذنّ من کَلْبٍ سَوْءٍ جَرْوًا! فقال النّعمان بن بشیر: یا أمیرالمؤمنین! اصْنَعْ بهم ما کان یَصنَع بهم رسولُ الله صلّی الله علیه (و آله) و سلّم لو رَآهم بهذه الحال!

فقالت فاطمةُ بنت الحسین: ”یا یزیدُ! بناتُ رسول الله صلّی الله علیه (و آله) و سلّم!“

قال: فبَکَی یزیدُ، حتّی کادت نفسُه تَفیض، و بَکَی أهلُ‌الشّام حتّی عَلَت أصواتُهم.

ثمّ قال: خَلُّوا عنهم، و اذْهَبوا بهم إلی الحمّام و اغْسِلوهم، و اضْرِبوا علیهم القِبابَ! ففعَلوا، و أمال علیهم المَطبخَ و کَساهم، و أخرَجَ لهم الجوائزَ الکثیرةَ من الأموال و الکِسوة. ثمّ قال: لو کان بینهم و بین عاضِّ بَظْرِ أُمّه نَسَبٌ ما قتَلهم، ارْجَعوا بهم إلی المدینة! قال: فبعَث بهم مَن صار بهم إلی المدینة.»[١]

[ترسیم امام سجّاد علیه السّلام از اسارت در شام]

حضرت سجّاد علیه السّلام فرماید:

خطبۀ حضرت امام زین‌العابدین علیه السّلام در شام

مجلسی در بحار الأنوار، طبع کمپانی، جلد ١١، صفحۀ ٢٢٦ و ٢٢٧؛ و از طبع حروفی، جلد ٤٥، صفحۀ ١٣٧ تا صفحۀ ١٣٩، در ضمن وقایع متأخّرۀ از شهادت

[١]ـ جنگ ٢٠، ص ٤٢٩.

[٢]ـ منتخب طُرَیحی، ص ٤٧٠؛ مقتل أبی‌مِخْنَف، ص ١٩٦.

[٣]ـ جنگ ١، ص ١١.