مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٦٤ - روایت علماء شیعه از حکایات و قصص دهشتانگیز کربلا

یَطحَنُهم فی الحُروبِ إذا ازدَلَفتِ الأسِنَّةُ، و قَرُبَتِ الأعِنَّةُ طَحْنَ الرَّحَی، و یَذْروهم فیها ذَرْوَ الرِّیحِ الهَشیمِ.

لَیثُ الحِجازِ و کَبشُ العِراقِ، مَکِّیٌّ مَدَنیٌّ خَیفِیٌّ عَقَبِیٌّ بَدْرِیٌّ أُحُدِیٌّ شَجَرِیٌّ مُهاجِرِیٌّ، مِنَ الْعَرَبِ سَیِّدُها، و مِنَ الوَغَی لَیثُها، وارثُ المَشعَرَین و أبوالسِّبطَین: الحَسَنِ و الحُسَینِ، ذاک جَدِّی عَلیُّ بن أبی‌طالبٍ.“

ثُمَّ قالَ: ”أنا ابْنُ فاطِمَةَ الزَّهراء، أنا ابنُ سَیِّدةِ النِّساء.“

فلَم یَزَل یقول: أنا أنا، حتّی ضَجَّ النّاسُ بالبُکاء و النَّحیبِ و خَشِیَ یزیدُ ـلعَنه اللهُـ أن یکون فِتنَةً فأمَرَ المؤذِّنَ فقَطَعَ علیه الکلامَ.

فلمّا قال المُؤذِّنُ: اللهُ ‌أکبَرُ، اللهُ أکبَرُ قال علیٌّ: ”لا شَیءَ أکبَرُ مِن اللهِ.“

فلمّا قال: أشهَدُ أن لا إلهَ إلّا اللهُ، قال علیُّ بن الحُسَینِ: ”شَهِدَ بها شَعرِی و بَشَرِی و لَحمی و دَمیِ.“

فلَّما قال المؤذِّنُ: أشهَدُ أنَّ مُحمَّدًا رَسولُ الله، التَفَتَ مِن فَوقِ المِنبَرِ إلی یزیدَ فَقالَ: ”محمَّدٌ هذا جَدِّی أم جَدُّک یا یزیدُ؟! فإن زَعَمتَ أنَّه جدُّک فقد کَذَبتَ وَ کَفَرتَ؛ و إن زَعَمتَ أنَّه جَدِّی فَلِمَ قَتَلتَ عِترَتَه؟!“

قال: و فَرَغَ المَؤذِّنُ من الأذانِ و الإقامةِ و تقدَّم یزیدُ فَصَلَّی صَلاةَ الظُّهرِ.»

أقول: سند این روایت همان‌طور که مجلسی آورده است از صاحب مناقب و غیر اوست. و مراد از صاحب مناقب، بعضی از قدمای شیعۀ امامیّه و یا زیدیّه هستند، که از کتب معتبره با ذکر اسانید نقل کرده‌اند.

[روایت علماء شیعه از حکایات و قصص دهشت‌انگیز کربلا]

مجلسی در همین جلد از بحار، از طبع کمپانی، جلد ١١، صفحۀ ١٧٠ می‌گوید:

«باب ما جَرَی علیه بَعد بیعة النّاس لیزید بن معاویة إلی شهادته علیهالسّلام و