مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٩٥ - مناجات حضرت سیّدالشّهداء علیه السّلام با حق تعالی

به مدینه که بود چشم به ره دختر من

خون‌جگر خواهر من[١]

به مرکز باز شد سلطان ابرار

که آساید دمی از زخم پیکار

فلک سنگی فکند از دست دشمن

به پیشانیّ وجه الله أحسن

چو زد از کینه آن سنگ جفا را

شکست آیینۀ ایزد نما را

که گلگون گشت روی عشق سرمد

چه در روز اُحد روی محمّد

به دامان کرامت خواست آن شاه

که خون از چهره بزداید به ناگاه

دلی روشن‌تر از خورشید روشن

نمایان شد ز زیر چرخ جوشن

یکی الماس‌وَش تیری ز لشکر

گرفت اندر دل شه جای تا پر

که از پشت پناه اهل ایمان

عیان گردید زهرآلوده پیکان

مقام خالق یکتای بی‌چون

ز زهرآلوده پیکان گشت پرخون

سنان زد نیزه بر پهلو چنانش

که جنب الله بدرید از سنانش

به دیدارش دل‌آرا رایت افراخت

سمند عشق بار عشق بگذاشت

به شکر وصل فخر نسل آدم

به رو افتاد و می‌گفت اندر آن دم

تَرَکتُ الخَلقَ طُرًّا فی هَواکا

و أیتَمتُ العِیالَ لِکَی أراکا

و لَو قَطَّعتَنی فی الحُبِّ إربا

لَما حَنَّ الفُؤادُ إلَی سِواکا[٢]و[٣]

شاه چون افتاد از زین روی خاک

رو نهادی روی خاک تابناک