مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٢٦ - قصید&#١٧٢٨ فرزدق دربار&#١٧٢٨ امام سجاد علیه السّلام

قصیدۀ فرزدق دربارۀ امام سجاد علیه السّلام

در ناسخ التواریخ، جلد ٧ از مجلّدات حضرت سجاد علیه السّلام، صفحۀ ٢٧٢ به بعد، داستان طواف حضرت سجّاد علیه السّلام را در موقع مشاهدۀ هشامبن عبدالملک و اشعار فرزدق از کتاب فصول المهمّه، و وفیات الأعیان أحمدبن خلّکان، و مرآة الجنان أبومحمّد عبداللهبن أسعد یافعی نقل می‌کند؛ و ما در اینجا اشعار را ذکر می‌کنیم:

[١]ـنَمی ینمی الرَّجل إلی أبیه: نسبه إلیه؛ یُنمَی إلی ذِروة العزّ أی: نُسِبَ. الذّروة بالضم و الکسر: المکان المرتفع، أعلی الشَّیء، ج ذُری و ذِری.

[٢]ـ عرفان راحته منصوبٌ لأنّه مفعول له.

[٣]ـ عَبِقَ عَبَقًا الطیب: انتشرت رائحتُه؛ العَبِق: النّشر.

[٤]ـ الأروَع: من یعجبک بحسنه أو لشجاعته.

[٥]ـ العِرنین: الأنف کلّه أو ما صلب منه.

[٦]ـ الشَمَم: القرب، البُعد (ضدّ)؛ ارتفاع قصبة الأنف مع حسنها و استوائها.

[٧]ـ الإغضاء: إدناءُ الجفون؛ و اُغضی علی الشّیء: سکت.