مات أبو‌الحسن علیه السّلام و لیس مِن قُوّامِه أحدٌ إلّا و عنده المالُ الکثیرُ، و کان ذلک سَبَبَ وَقفِهم و جُحودِهم موته، و کان عند علیّبن أبی‌حمزة ثلاثون ألفَ دینارٍ.[١]

٤. و منها ما رواه علیُّبن محمّد، قال: حدّثنی محمّدُبن أحمد، عن أبی‌عبد‌الله الرّازیّ، عن أحمدبن أبی‌نصر، عن محمّد الفضیل، عن أبی‌الحسن الرّضا علیهالسّلام، قال: قال: جُعِلتُ فِداک! إنّی خَلّفتُ ابنَ أبی‌حمزة و ابنَ ‌مَهران و ابنَ أبی‌سعید أشَدَّ أهلِ الدّنیا عَداوَةًلِله.

[١]* براى خاموش کردن نور خدا کوشیدند؛ امّا خداوند إبا نمود مگر از اینکه نور خود را تمام کند به أمیرالمؤمنین علیهالسّلام. و چون أبوالحسن موسى بن جعفر علیهماالسّلام وفات نمود، علىّ بن أبى‌حمزه در خاموش کردن نور خدا کوشید، امّا خداوند إبا نمود مگر اینکه نور خود را تمام کند.

اهل حقّ چنانند که: اگر یکى بر آنان وارد شود و به جمعیّتشان افزوده گردد خوشحال مى‌شوند، و اگر یکى از میانشان خارج شود و از جمعیّتشان کم گردد جزع و فزع نمى‌کنند؛ چرا که ایشان امرشان بر یقین استوار است. و اهل باطل چنانند که: اگر یکى بر آنان افزوده شود خوشحال مى‌گردند، و اگر یکى از میانشان خارج شود جزع و فزع مى‌کنند؛ چرا که ایشان امرشان بر شکّ و تردید سوار است. خداوند جلّ جلاله می‌گوید: (فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ)؛ «ایمان بر دو گونه است: مستقرّ و مُستَودع.»“

حضرت رضا فرمود: ”حضرت صادق علیه السّلام فرمود: معنى مستقرّ، ثابت و پابرجاست؛ و معنى مستودع، عاریه و بدون بنیان.“»

[٦٨٧]ـ روح مجرّد، ص ٢٢٥:

«و روایت است از علىّ بن محمّد که گفت: حدیث کرد براى من محمّد ابن احمد از احمد بن حسین از محمّد بن جمهور از أحمد بن فضل از یونس بن‌ عبد الرّحمن که گفت: حضرت امام أبوالحسن موسى علیهالسّلام که رحلت کردند، هیچ‌کس از وکلا و نائبان و مدبّران امور آن حضرت نبود مگر آنکه در نزد وى مال بسیار بود، و همین امر بود که سبب شد مرگ موسى بن جعفر علیهما السّلام را انکار کردند و در پذیرش امام رضا علیه السّلام توقّف نمودند. و تنها در نزد على بن أبی‌حمزه سى هزار دینار بود.»