مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٢٥ - قصید&#١٧٢٨ غرّای ملاّ مهرعلی دربار&#١٧٢٨ عشق به خدا؛ و دربار&#١٧٢٨ مدح خاتم الأنبیاء صلّی الله علیه و آله

ثالثاً: در بیت دوازدهم می‌فرماید: «آمَنتُ هَویً بنبوَّته»، و معلوم است که نبوّت از رسولالله بوده است.

رابعاً: در بیت ١٦ می‌گوید: «و بِوَجهِکَ إذْ یَحمَرُّحَیًا»، و این سرخ شدن رو و چهره را از روی شرم، از حالات رسول الله شمرده‌اند؛ و هو رَجُلٌ حَیِیٌّ. و همچنین سایر ابیات همه به رسول الله أنسب است.

شاعر دربارۀ رسول الله این قصیده را مرتّباً ادامه می‌دهد تا می‌رسد به بیت بیست‌ و پنجم:

از اینجا تا آخر قصیده همه را در وصف مولی الموالی سروده است؛ و الحقّ از قصائد نَغز و جالب است.

گویند که به‌ واسطۀ سرودن این قصیده در مسابقاتی که دربارۀ سرودن اشعار دربارۀ أمیرالمؤمنین علیه السّلام در عراق صورت گرفت، برنده شد و دریافت جایزه و سَبَق را نمود؛ رحمة الله علیه رحمةً واسعةً.[١]

قصیدۀ غرّای ملاّ مهرعلی دربارۀ عشق به خدا؛ و دربارۀ مدح خاتم الأنبیاء صلّی الله علیه و آله

و له أیضًا:

[١]ـ جنگ ١٦، ص ١٠٧ الی ١١٦.