مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٣

آمد به خیمه‌گاه و وداع حرم نمود

بر کودکان نمود به حسرت همی نگاه

این را نشانْد در بَر و بر رخ فشاند اشک

آن را گذاشت بر دل و از دل کشید آه

در اهل بیت شور قیامت به‌پا نمود

وز خیمه‌گاه گشت روان سوی قتلگاه[١]

او سوی رزمگاه شد و در قفای او

فریاد وا أخاه شد و بانگ وا أباه[٢]و[٣]

برادر بی تو در چشمم جهان تنگست می‌نالم

فلک را بی‌سبب با من سر جنگست می‌نالم

به صید آشیان گم کرد و مرغ بی‌پر و بالی

ز هر سو دامن قومی پر از سنگست می‌نالم

برادر مرده را با ناله دلداری دهند امّا

سلامت باد من نای و دف و چنگست می‌نالم

بیابان دور و مقصد ناپدید و رهزنان در پی

جهان تاریک‌ و ره پر سنگ‌ و پا لنگست می‌نالم[٤]و[٥]