مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٢ - راجع به وداع حضرت با اهلبیت

آن طفل دست خویش سپر کرد زیر تیغ

دست اوفتاد از تن معصوم بی‌گناه

می‌داد جان به دامن شه الغیاث گوی

می‌کرد شه به دیدۀ حسرت بر او نگاه

وز بهر چاره شاه نمی‌دید چاره‌ای

بیچار‌گیش بود هلاک دوباره‌ای[١]

سرگشته بانوان سراپردۀ عفاف

زد حلقه گرد او همه چون هاله گرد ماه

آن سرزنان به ناله که شد حال ما زبون

وین موکنان به گریه که شد روز ما تباه[٢]و[٣]

فقُمنَ و أرسَلنَ الدُّموعَ تَلَهُّفًا

و أسکَنَّ مِنه الذَّیلَ مُنتَجِباتِ

إلی أینَ یابنَ المُصطفی کَوکبَ الدُّجَی

و یا کَهفَ أهلِ البَیتِ فی الأزَماتِ

فیا لَیتَنا مِتنا و لَم نَرَ ما نَرَی

و یا لَیتَنا لَم نُمتَحَن بِحَیاتِ

فَمَن لِلیَتامَی إذ تَهَدَّمَ رُکنُهم

و مَن لِلعَذارَی عِندَ فَقدِ وُلاةِ[٤]و[٥]